14ο Γυμνάσιο Πειραιά - Αγ.Αναργύρων & Κω - Παλιά Κοκκινιά - e-mail: info@asmpir.gr - Τηλ.: 210 4200 917

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

ΕΤΗΣΙΑ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Σας ανακοινώνει ότι η ετήσια χειμερινή εκδρομή του σχολείου θα γίνει την

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Στο ΜΠΑΦΙ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Η εκδρομή είναι ανοιχτή για τους μαθητές και καθηγητές του σχολείου
καθώς και τους φίλους και συγγενείς τους.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΟ/ΤΑ ΠΟΥΛΜΑΝ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟ ΑΡΓΟΤΕΡΟ.

ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ ΜΕΤ’ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ €4

Σκοπεύουμε να κάνουμε ένα τεράστιο συμμετοχικό πικ-νικ αλλά όποιος επιθυμεί υπάρχει φαγητό στο καταφύγιο με πολύ προσιτές τιμές π.χ. σαλάτες, ορεκτικά και πίτες χωριάτικες από €2,50 - €5 και κυρίως πιάτα από €5 - €8.

Πληροφορίες
Φώτης Ανδρεόπουλος    6943107085
Μακί Μαρσέιγ               6944832006
Μοχάμεντ Ασλάμ          6974495863

Γενική Συνέλευση Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά

ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΙ ΟΤΙ Η ΕΤΗΣΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012
ΩΡΑ 6:30 μ.μ.

Φίλες και φίλοι, μέλη, μαθητές και δάσκαλοι του ΑΣΜΠ είναι όχι μόνο ευπρόσδεκτοι αλλά και απαραίτητο να παρευρεθούν.

ΘΕΜΑΤΑ:
·        Απολογισμός του έτους
·        Αρχαιρεσίες
·        Μελλοντικός σχεδιασμός

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΕ ΤΟΣΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΝΤΥΘΗΚΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ...

«Πρὸς γὰρ Διός εἰσιν ἅπαντες /
ξεῖνοί τε πτωχοί τε, δόσις
δ᾽ ὀλίγη τε φίλη τε»
Ομήρου Οδύσσεια
Ραψωδία ζ
Στίχοι 235-237 και 252-258
Η Ναυσικά, κόρη του Αλκίνοου, βασιλιά των Φαιάκων, ανταποκρίνεται στο ναυαγό Οδυσσέα...
235-237
Ωστόσο τώρα, που σ’ αυτή την πόλη και τη χώρα καλωσόρισες,
ρούχο δεν θα σου λείψει να ντυθείς μήτε και τίποτε άλλο,
όλα όσα πρέπουν σε πολύπαθον ικέτη που προσπέφτει.
Απευθυνόμενη στη συντροφιά της λέε:
252-258
Όμως αυτός, περιπλανώμενος και δύστυχος,
βρέθηκε κατά τύχη εδώ, και περιποίηση του πρέπει.
Όλοι οι φτωχοί κι οι ξένοι είναι του Δία αποσταλμένοι·
ακόμη κι αν τους δώσεις κάτι λίγο,
νομίζεται καλόδεχτο.
Γι’ αυτό, κοπέλες μου, κι εσείς προστάζω να του δώσετε
κάτι να φάει, να πιει.
Αύγουστος     2012
Επιχείρηση «Ξένιος Ζεύς»
Μετανάστες χωρίς χαρτιά συλλαμβάνονται για να “φιλοξενηθούν” σε στρατόπεδα.
Στο ραδιόφωνο ένας άλλος Αλκίνοος τραγουδά:
«Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις...
 Πώς να σου πω το σ’αγαπώ να το πιστέψεις»
Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά


Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ


Το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά ανακοινώνει:
Οι εγγραφές για νέους μαθητές θα ξεκινήσουν από 2 και 9 Σεπτεμβρίου και το σχολείο θα λειτουργήσει κανονικά από Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου. Θα υπάρχουν τμήματα για αρχάριους, τμήματα Γλωσσομάθειας  Α’ και Β’ επιπέδου και τμήμα για εκμάθηση στοιχειών ελληνικής κουλτούρας και ιστορίας για όσους ενδιαφέρονται να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια.

Σας περιμένουμε

Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Μια καλοκαιρινή αύρα στο ΑΣΜΠ (Γιορτή Λήξεως Σχολικής Χρονιάς 2011-2012)

 Μια καλοκαιρινή αύρα στο ΑΣΜΠ 

Με μια λιτή, όπως αρμόζει στην συγκεκριμμένη περίοδο που διανείουμε εκδήλωση, γιόρτασε την Κυριακή 8 Ιουλίου στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά το τέλος της σχολική περιόδου 2011-2012 με την συμμετοχή πολλών πρώην και νυν μαθητών, φίλων και συγγενών καθώς επίσης και των εθελοντών δασκάλων που είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια την πρόοδο των μαθητών τους και τους άοκνους κόπους τους κατά την διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς να πιάνουν τόπο. 

Το πρόγραμμα άνοιξε με ένα μελοδικό ‘καλωσόρισμα’  η Σεβαστή Μωραϊτίνη, εθελόντρια δασκάλα η οποία επίσης σήκωσε όλο το βάρος της παρουσίασης του προγράμματος κι όχι μόνον αλλά  ερμήνευσε και διάφορα τραγούδια καθώς επίσης αναδείχθηκε και μια πρώτης τάξεως ηθοποιός. 

Στην συνέχεια ο πρόεδρος του ΑΣΜΠ κ Φώτης Ανδρεόπουλος επέκτεινε ένα θερμό χαιρετισμό στους παρευρισκόμενους και έκανε έναν σύντομο απολογισμό των δράσεων και δραστηριοτήτων του σχολείου κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς που πέρασε, με τις σημαντικότερες: την συμμετοχή σε αντιρατσιστικές εκδηλώσεις, στήριξη μαθητών του σχολείου που δέχθηκαν επίθεση, παιδαγωγικές εκδρομές και επιμορφωτικές επισκέψεις σε μουσεία, και άλλα πολλά. 

Η συμμετοχή των επισήμων και τοπικών αρχόντων ήταν κάπως ισχνή σε σχέση με άλλες χρονιές διότι μεσολάβησαν και άλλες πολλές δραστηριότητες ταυτόχρονα όπως οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να κρατήσει μακριά μας την δική μας βουλευτή της Β Πειραιά κ. Τζένη Βαμβακά που ενώ τώρα πια δεν θα μπορεί να διδάξει στο σχολείο ελπίζουμε ότι θα το στηρίζει από το καινούργιο της μετερίζι. 

Ο Μαθητής μας Delawar Shah μίλησε σύντομα αλλά με πάθος όταν εξιστόρισε την εμπειρία του στο σχολείο και πως κατάφερε να μάθει την ελληνική γλώσσα αρκετά καλά ενώ δεν μπορούσε να επικοινωνήσει καθόλου όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα και στη συνέχεια έκανε έκλληση σε όλους να μάθουν τα ελληνικά γιατί είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο ακόμη και αν κάποιος τους επιτίθεται.   

Ο Sohail Anjum απήγγειλε ένα ποίημα του Φερεϊντούν Φαριάντ που απεβίωσε πρόσφατα αλλά που είχε επισκεφθεί το σχολείο μας πριν τρία χρόνια ενώ στην συνέχεια ο Shamir Shehzad, απήγγειλε το ποιήμα του Νικηφόρου Βρετάκου ‘Η Ελληνική Γλώσσα’ και o Mashooq Hussain το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη ο ‘Ελεγκτής’. 

Στην συνέχεια υπήρξε ένα μικρό ιντερλούδιο με την κωμωδία του Makki Marseilles ‘Ο Μικρός και ο Μεγάλος’ που ερμήνευσαν ο ίδιος και ο σχεδόν μόνιμος συνεργάτης του, μαθητής του σχολείου και πολυτάλαντος Bilal Kumar.  

H πολυσχιδής Σεβαστή Μωραϊτίνη πρόσφερε στους παρευρισκόμενους ένα συναρπαστικό μουσικό διάλειμμα από τραγούδια με την συνοδεία των δύο γιών της στην κιθάρα και το ταμπούρλο οι οποίοι εκτός του ότι έδωσαν το στίγμα της προσωπικής μουσικής τους παιδείας, ανέδειξαν και την ώριμη ποιότητα της μητρικής φωνής μέσα στο ήρεμο, γλυκό, καλοκαιρινό σούρουπο. Το οικογενειακό συγκρότημα ερμήνευσε το τραγούδι ‘Τυφλές ελπίδες’ σε στοίχους και μουσική του Πέτρου Δουρδούμπακη, και το ‘Για να σε συναντήσω’ σε στοίχους Τάσσου Λειβαδήτη και μουσική Κώστα Λειβαδά. 

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με το θεατρικό έργο του Makki Marseilles ‘Ο... Ξένος Γαμπρός’ γραμμένο ειδικά για το ΑΣΜΠ και ερμηνεύτηκε από την βιαστικά συγκροτηθείσα θεατρική ομάδα του σχολείου η οποία εκτός από τον συγγραφέα που ερμήνευσε τον παραδοσιακό πατέρα που βρίσκει αδιανόητο ότι η μοναχοκόρη του μπορεί να ερωτευθεί και ακόμη χειρότερα να παντρευτεί έναν μετανάστη, αποτελείται επίσης από την πανταχού παρούσα Σεβαστή Μωραϊτίνη στο ρόλο της συμβιβαστικής μητέρας, τον Bilal Kumar στο ρόλο του γαμπρού που θυσιάζεται για να σώσει τον πεθερό του, τον Delawar Shah στον ρόλο του γιατρού και την Μίκα Μεζβελιάν η οποία παρόλο που δεν είχε προηγούμενη εμπειρία ερμήνευσε την ελληνίδα κορασίδα Αντιγόνη με το ανάλογο πείσμα και πάθος που απαιτούσε ο ρόλος.  Συγχαρητήρια σε όλους για την προσπάθειά τους.  

Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος έγινε η παροδοσιακή διανομή των βεβαιώσεων στους μαθητές που παρακολούθησαν μαθήματα από τον αντιπρόεδρο του σχολείου κ. Mohammad Aslam ενώ ακολούθησε ένας πραγματικά πλούσιος μπουφές με ελληνικές και πακιστανικές λιχουδιές, αρκετές ακόμη και για μερικούς τυχερούς περίοικους που έτυχε να βρίσκονται εκεί.  

Ευτυχισμένα τα παιδιά χόρεψαν και τραγούδησαν μέχρι αργά όχι μόνον παραδοσιακά τραγούδια  από την πατρίδα τους αλλά και ελληνικά τραγούδια από αυτήν εδώ τη χώρα (όχι πάντα και τόσο φιλόξενη) που τώρα θεωρούν δεύτερη πατρίδα! 

Καλό καλοκαίρι και ραντεβού στις 2 Σεπτεμβρίου

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

ΕΝΑΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ, ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΤΑΞΙΤΖΗΣ





Ο Σ. ήρθε από το Πακιστάν για να βρεί μια καλύτερη ζωή. Δουλεύει σε μηχανουργείο. Είναι καλός τεχνίτης. Ξέρει ηλεκτροσυγκόλληση, οξυγονοκόλληση, στράντζα, σχεδόν όλες τις δουλειές του μηχανουργείου.

            Φοιτά στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά γιατί θέλει να μάθει καλά την ελληνική γλώσσα. «Αγαπώ αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της και παρά τις δυσκολίες θέλω να μείνω εδώ» λέει.

            Την Κυριακή 8 Ιουλίου το σχολείο μας είχε τη γιορτή λήξης των μαθημάτων. Ο Σ. ξεκίνησε από το σπίτι του στη Νίκαια στις 4:30 μ.μ. για να έρθει στο σχολείο νωρίτερα, γιατί εκείνος και η τάξη του είχαν την ευθύνη να ετοιμάσουν τον αύλειο χώρο, όπου θα γινόταν η γιορτή.
            Κατεβαίνοντας την 7η Μάρτη, ρατσιστές με 15 περίπου μηχανές, όρμησαν πάνω του. Ο Σ. δεν μάσησε. Έπιασε αυτόν που πλησίασε να τον χτυπήσει, τον ακινητοποίησε και χρησιμοποιώντας τον σαν ασπίδα προσπάθησε να αμυνθεί.

            Οι άλλοι τον περικύκλωσαν ουρλιάζοντας και βρίζοντας. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για κείνον όταν άκουσε μια φωνή «Φίλε-φίλε μπές μέσα!». Ήταν ένας ταξιτζής που περνούσε εκείνη την ώρα. Ο Σ. έσπρωξε το ρατσιστή προς το μέρος των πολλών και μπήκε τρέχοντας στο ταξί που ξεκίνησε πριν καλά-καλά προλάβει να κλείσει την πόρτα.

            Οι ρατσιστές κυνήγησαν το ταξί στους δρόμους της Κοκκινιάς. Ένας με ένα ρόπαλο έσπασε το πίσω τζάμι. Σταμάτησαν να τους κυνηγούν μόνο όταν έφτασαν κοντά στο σχολείο. Ο Σ. έβγαλε ένα εικοσάευρω για να πληρώσει. Ο ταξιτζής του είπε «Φύγε-φύγε φίλε κινδυνεύουμε».

            Ο Σ. έτρεξε στο σχολείο. Πονούσε στην πλάτη και μας περιέγραψε όλα όσα συνέβησαν. «Δεν πρόλαβα ούτε να τον ευχαριστήσω. Μου έσωσε τη ζωή. Θέλω να τον συναντήσω» μας είπε.

            Και για μας είναι τιμή να γνωρίσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο. Μας συγκινεί η πράξη του. Μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε και δείχνει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που με κίνδυνο τη ζωή και την περιουσία τους υπερασπίζονται τον συνάνθρωπό τους.

            Αν με κάποιο τρόπο φτάσει αυτό το μήνυμα στον γενναίο, ανθρωπιστή και δημοκράτη ταξιτζή, τα τηλέφωνα του Α.Σ.Μ.Π. είναι στην ιστοσελίδα μας. Το e-mail του σχολείου μας είναι: asmpir@gmail.com

             Οι πόρτες του σχολείου είναι ανοιχτές για κείνον και ο Σ. ο μαθητής μας, κρατάει ακόμα ένα μεγάλο ευχαριστώ και περιμένει...

Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΑΣ


Με χαρά δεχθήκαμε την πρόσκληση του Νομισματικού Μουσείου Αθήνας να συμμετέχουν μαθητές/μαθήτριες του σχολείου μας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Γνωρίζω το Ιλίου Μέλαθρον και τους θησαυρούς του» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Μουσείου.

Αφού έγιναν οι αναγκαίες συνεννοήσεις, την Κυριακή το πρωί στις 27 Μαΐου, 50 μετανάστες/μετανάστριες, μαθητές του σχολείου μας και 7 συνοδοί εθελοντές εκπαιδευτικοί περνούσαν την είσοδο του μουσείου.

Μας υποδέχτηκε η αρχαιολόγος κα. Λαδογιάνη στο αίθριο του μουσείου και μας μίλησε για την ιστορία του κτιρίου, τον Ερρίκο Σλήμαν και τις ανασκαφές στην Τροία και στις Μυκήνες και για τον σπουδαίο αρχιτέκτονα Τσίλλερ Ερνέστο.

Οι μαθητές μας φαινόταν ιδιαίτερα εντυπωσιασμένοι από την επιβλητικότητα του κτιρίου, την ομορφιά του αίθριου χώρου και την φιλόξενη συμπεριφορά των υπευθύνων. Χωριστήκαμε σε μικρές ομάδες και ξεκίνησε η ξενάγηση στο εσωτερικό του κτιρίου. Η μια αίθουσα πιο εντυπωσιακή απ’την άλλη. Ο διάκοσμος στους τοίχους και στην οροφή, οι πίνακες ζωγραφικής και τα ψηφιδωτά στο δάπεδο μαρτυρούσαν τη γοητεία που άσκησε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός στον ιδιοκτήτη του σπιτιού.

Στις προθήκες των νομισμάτων εκτυλίσσονταν όλη η ιστορία των ανθρώπων της ανατολικής μεσογείου. Από τις χάλκινες πλάκες, τους οβολούς μέχρι τα νομίσματα των νεότερων χρόνων. Οι μαθητές μας έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αίθουσα συλλογής νομισμάτων απο τις αραβικές χώρες. Μερικοί διάβασαν αποσπάσματα από το Κοράνι πάνω στα νομίσματα. Η εξαίρετη ξεναγός μας δεν έχασε την ευκαιρία να μας μιλήσει για τις στενές σχέσεις των Ελλήνων με τις χώρες της Ασίας και της Αφρικής και της ιδαίτερης συμβολής του Αλέξανδρου σε αυτό.

Στην αίθουσα με τα βυζαντινά νομίσματα η ξεναγός μας δείχνει χρυσά κωνσταντινάτα νομίσματα και εξηγεί ότι για πολλούς αιώνες ήταν τα κυρίαρχα νομίσματα του κόσμου. Ένας μαθητής μας, ο Αχμέντ προσθέτει: «Δηλαδή όπως είναι σήμερα το δολλάριο και το ευρώ». Μετά την περιήγηση στους χώρους του μουσείου, επισκεφθήκαμε την βιβλιοθήκη και το εργαστήρι συντήρησης νομισμάτων. Οι μαθητές παρακολούθησαν με ενδιαφέρον τη διαδικασία συντήρησης ενός νομίσματος. Στην έξοδο μας περίμενε μια δροσερή πορτοκαλάδα και ένα κρύο τσάι. Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής αφού ευχαριστήσαμε τους υπεύθυνους για την υπέροχη φιλοξενία. Έβλεπα στα μάτια των μεταναστών  την ευχαρίστηση για όσα είδαν και άκουσαν. Μια ακόμα κλωστή που δένει την κοινή μας μοίρα, τον κοινό μας αγώνα για ειρήνη, δημοκρατία, ψωμί και ελευθερία, σκέφτηκα. Χωρίσαμε στον σταθμό στη Πανεπιστημίου. Ραντεβού στις πέντε η ώρα για μάθημα είπε η Σεβαστή.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Προσκυνηματική εκδρομή στα Καλάβρυτα με το Ανοικτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά

To Ανοικτό σχολείο Μεταναστών Πειραιά οργανώνει εκδρομικό προσκύνημα στη μνήμη των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στα Καλάβρυτα την Κυριακή 24 Ιουνίου 2012.

Για να μαθαίνουν οι μετανάστες και να θυμούνται οι Έλληνες τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας για ελευθερία και δημοκρατία.
 
Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα:

Bilal Qamar         6934 040 131

Γιάννης Μπαβέας  6977 434 710


Περισσότερα για τα Καλάβρυτα  ΕΔΩ 

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Αντίο στο Γιάννη Μπανιά από το Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά


 
Οι μαθητές και οι εθελοντές καθηγητές του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά συλλυπούμαστε την φυσική και πολιτική οικογένεια του Γιάννη Μπανιά και ευχαριστούμε που, αντί στεφάνων, ζήτησε να ενισχυθεί με δωρεές το Σχολείο μας. Στη μνήμη όλων μας ο Γιάννης Μπανιάς είναι ο σύντροφος και συνοδοιπόρος στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και ανθρωπιά, στους αγώνες του λαού για το μέλλον. Τον αποχαιρετούμε με τα λόγια που έγραψε ο Makki και εκφράζουν τα σιωπηλά αισθήματα θλίψης όλων μας.

 Ρέκβιεμ για τον Γιάννη

Ένας άνθρωπος έφυγε για το τελευταίο μεγάλο ταξίδι που τελικά όλοι θα πάρουμε μια μέρα άλλος αργά και άλλος γρήγορα. Ο Γιάννης Μπανιάς, ο φίλος, ο συνάνθρωπος, ο αγωνιστής, μας άφησε στην αποβάθρα να κουνάμε το μαντήλι του αποχαιρετισμού με θλίψη για την απώλεια του με σκέψεις για το μέλλον χωρίς αυτόν.
Στην πλούσια διαδρομή του στάθηκε όρθιος και αγέρωχος πάντοτε δίπλα στο λαό, πάντα δίπλα στους αδύνατους, πάντα ενάντια στους ισχυρούς, όποιες κι αν ήταν οι αντιξοότητες, όποιο κι αν ήταν το τίμημα, πάντα έτοιμος να το πληρώσει στο ακέραιο χωρίς ποτέ να ζητήσει ή να επιδιώξει εκπτώσεις. Άνθρωποι σαν τον Γιάννη σπανίζουν στην εποχή μας και γιαυτό η απώλεια του αφήνει ένα τόσο μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενό. 
Καλό ταξίδι φίλε, καλό ταξίδι σύντροφε, καλό ταξίδι μεγάλε συναγωνιστή. 
Όπως και στη ζωή έτσι και πέρα από αυτή εμείς που μήναμε πίσω θα ακολουθήσουμε το φως της δάδας που κρατούσες και πάντα κρατάς ψηλά. 
Είθε το χώμα που σε σκεπάζει να είναι ανάλαφρο.

Makki Marseilles

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ





ANTINAZIΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ,
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/3, 12:00 στην ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΡΑΗ

Έξω οι φασίστες από τον Πειραιά
Να σταματήσουμε τις φασιστικές επιθέσεις
Να ανατρέψουμε την αντεργατική πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ
Έλληνες και μετανάστες εργάτες ενωμένοι στον αγώνα ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία, την υποβάθμιση της ζωής μας

Ομάδα είκοσι τραμπούκων της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής επιτέθηκε σε μέλη του ΣΕΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνδικαλιστές και φοιτητές που έκαναν πολιτική παρέμβαση στην οδό Σωτήρος. Έσπασαν το τραπεζάκι, πέταξαν και έσκισαν το υλικό, χτύπησαν με γροθιές και κλωτσιές τους αγωνιστές, ενώ προπηλάκιζαν επί αρκετή ώρα τους περαστικούς που αντιδρούσαν στην παρουσία τους. Κάτω από τις διαμαρτυρίες του κόσμου από τα μαγαζιά και τα φροντιστήρια, έφυγαν και πήγαν στα «γραφεία» που χρησιμοποιούν ως ορμητήριό τους. Η επίθεση αυτή είναι ακόμα μία σε μια σειρά επιθέσεων που έχουν στόχο την εδραίωση των νεοναζί στις γειτονιές του Πειραιά. Την Τετάρτη 22/2, εισέβαλαν σε σπίτι μεταναστών στην Ευαγγελίστρια, με ρόπαλα και παραλάιζερ τραυματίζοντας άσχημα δύο άτομα. Στη Νίκαια και στου Ρέντη (περιοχή Village) οι επιθέσεις με στόχο τους μετανάστες εξελίσσονται σε υπόθεση ρουτίνας. Το Σωματείο Εργαζόμενων στον ΗΣΑΠ έχει καταγγείλει τις επιθέσεις που οργανώνουν στους σταθμούς του ηλεκτρικού. Πρόσφατο είναι το περιστατικό της επίθεσης από φασιστοειδή σε αντικατασταλτική πορεία στο Πέραμα.

Οι γερμανοτσολιάδες της Χρυσής Αυγής αποθρασύνονται από την επίθεση της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ κατά της αριστεράς, του εργατικού κινήματος, των κινημάτων αντίστασης ανυπακοής και την υπουργοποίηση φασιστών και επιχειρούν να παίξουν το ρόλο του χωροφύλακα στους δρόμους και τις γειτονιές αλλά και του απεργοσπάστη, όπως απέδειξαν στη Χαλυβουργία αλλά και στις απεργιακές διαδηλώσεις του καλοκαιριού με τους ροπαλοφόρους ακροδεξιούς τραμπούκους που συνεργάζονταν με τα ΜΑΤ. Αποθρασύνονται από την πολιτική της ΕΕ για την «Ευρώπη-φρούριο» ενάντια στους μετανάστες και τους πρόσφυγες που φτάνουν διωγμένοι από τις επεμβάσεις και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών στις χώρες τους. Είναι οι ίδιοι που με την ανοχή ή και κάλυψη της αστυνομίας στον Άγιο Παντελεήμονα και αλλού στέλνουν ομάδες μαχαιροβγαλτών να χτυπάνε μετανάστες, αριστερούς και άλλους αγωνιστές.

Τη στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη η πιο βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική, τη στιγμή που αναιρούνται εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που καταχτήθηκαν με αγώνες, που μισθοί και συντάξεις φτάνουν στα όρια της πείνας, που διαλύονται η δημόσια παιδεία και υγεία, που ξεπουλιέται η δημόσια-κοινωνική περιουσία, που φουντώνει η ανεργία, που ένας ολόκληρος λαός οδηγείται στην εξαθλίωση για να εξασφαλιστούν τα υπερκέρδη τραπεζιτών, βιομηχάνων και εφοπλιστών, ντόπιων και ξένων, το σύστημα ενισχύει και χρησιμοποιεί τις φασιστικές συμμορίες. Τις χρειάζεται για να σπέρνουν τον τρόμο και να αποπροσανατολίζουν την οργή του κόσμου σπέρνοντας το ρατσιστικό τους δηλητήριο. Η δράση τους είναι η συνέχεια της κρατικής βίας και καταστολής που βίωσαν οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές των πανεργατικών συλλαλητηρίων.
Φοβούνται την αγωνιστική δράση των εργαζόμενων και της νεολαίας που απειλεί να τους ανατρέψει και προσπαθούν να κάνουν το φόβο τους δικό μας φόβο. Ο λαός του Πειραιά, εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες, φοιτητές, μαθητές θα καταδικάσει τις φασιστικές επιθέσεις, θα απαιτήσει να κλείσουν τα «γραφεία»-ορμητήρια και θα δώσει αγωνιστική απάντηση. Θα μας βρουν απέναντί τους στους αγώνες ενάντια στη μνημονιακή πολιτική, τη φτώχεια και την εξαθλίωση που θέλουν να μας επιβάλλουν.

Δεν μας τρομοκρατούν!

ANTINAZIΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ,
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/3, 12:00 στην ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΡΑΗ
Στηρίζουν-Καλούν
Μαζικοί Φορείς: Εργατικό Κέντρο Πειραιά, Σωματείο Εργαζομένων Σκαραμαγκά «ΤΡΙΑΙΝΑ», Σύλλογος Φοιτητών Παν. Πειραιά, Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά, Σύλλογοι Εκπαιδευτικών, Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Κερατσινίου, Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Νίκαιας, Ανοιχτή Συνέλευση Πειραιά, Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά,
Πολιτικοί φορείς, οργανώσεις, δημοτικές κινήσεις: Αριστερή Αντικαπιταλιστική Κίνηση Πειραιά- Ανταρσία στο Λιμάνι, Κίνηση "Ενωμένοι ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή" Πειραιά,Ένωση Μεταναστών Εργατών, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ, ΚΚΕ(μ-λ), ΣΥΡΙΖΑ, Συμμαχία στον Πειραιά, Λιμάνι της Αγωνίας,, Ξεκίνημα

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ

Πολλοί από εμάς είμαστε γέννημα θρέμα αυτής της γης, αυτών των ανθρώπων και βαδίζουμε στα χνάρια τους!

Η Μάχη της Κοκκινιάς: 4-8 Μαρτίου 1944





Από τις 4 έως τις 8 Μάρτη 1944, η Κοκκινιά έζησε από τις πιο τραγικές μέρες της πολύχρονης ιστορίας της. Έγινε στόχος μεγάλων εχθρικών δυνάμεων. Δυνάμεων που αποτελούνταν από Ναζί, χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες που είχαν συγκροτηθεί από τη δοσίλογη κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη και εξοπλιστεί από τους Γερμανούς καθώς και από τους τσολιάδες του Ι.Πλυντζανόπουλου, του Γ.Σγούρου, του Γκίνου, και του επικεφαλής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Ν. Μπουραντά.
Φυσικά, η Κοκκινιά δεν έμεινε παθητική. Απάντησε ηρωικά, πατριωτικά, χάνοντας εκλεκτά παλικάρια της, μόνο και μόνο για να μην εγκατασταθούν κατακτητές στην πόλη.
Την υπεράσπιση της πόλης είχε αναλάβει το 6ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Δίπλα στον ΕΛΑΣ βρίσκονταν τα μέλη του ΕΑΜ, οι ΕΠΟΝίτες και κυρίως η συντριπτική πλειοψηφία του λαού της Κοκκινιάς. Η υπεράσπιση της Πόλης ήταν λοιπόν μια παλλαϊκή υπόθεση για τους Κοκκινιώτες. Οι επιδρομείς τρεις μέρες προσπαθούσαν να εισβάλουν και όλο αναχαιτίζονταν από τους ΕΛΑΣίτες. Έτσι κάθε μέρα οι επιδρομείς, επέστρεφαν με περισσότερες ενισχύσεις και κυρίως με περισσότερα πυρομαχικά και πιο βαρύ οπλισμό.
Σάββατο 4 Μάρτη 1944





Η πόλη δέχεται πρωινή επιδρομή από δύο κατευθύνσεις. Οι επιδρομείς είναι χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες, Η πρώτη επίθεση γίνεται από τη Λεύκα με ένα καμιόνι γεμάτο χωροφύλακες που βρίσκει αμέσως αντίσταση από τις δυνάμεις του 1ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πειραιά, οι οποίες βρίσκονται στην περιοχή και περιπολούν. Οι επιδρομείς υποχωρούν και σκορπίζονται προς τον Πειραιά.
Η δεύτερη επίθεση γίνεται από την οδό Κυδωνιών (Πέτρου Ράλλη) στο ύψος του Γ΄ Νεκροταφείου. Στην πόλη προσπαθούν να εισβάλλουν δύο καμιόνια με χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες. Αυτή η είσοδος είναι η σημαντικότερη για να εισβάλλουν οι επιδρομείς στην Κοκκινιά. Είναι η είσοδος από την Αθήνα, γεγονός που σημαίνει αυτόματα την άμεση πρόσβαση ενισχύσεων και πυρομαχικών. Επίσης, η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη πράγμα που καθιστά ευκολότερο τον έλεγχό της από τους επιδρομείς. Αυτή η είσοδος της πόλης όμως ευνοεί και τους αμυνόμενους ΕΛΑΣίτες γιατί οι ελιγμοί τους γίνονται ευκολότεροι λόγω της αραιής κατοίκησης. Στην επιδρομή αυτή απαντά το 3ο Τάγμα του ΕΛΑΣ Κοκκινιάς, με διοικητή και καπετάνιο τον Γιάννη Πισσάνο. Οι μάχες εξαπλώνονται από το Γ΄ Νεκροταφείο μέχρι τις εργατικές πολυκατοικίες, στο σημερινό Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας. Οι επιδρομείς σκορπίζουν, κάποιοι οπισθοχωρούν προς την Αθήνα, ενώ ο κύριος όγκος τους κατευθύνεται άτακτα προς το Κουτσουκάρι, σημερινή περιοχή του Δήμου Κορυδαλλού στα όρια του Δήμου Νίκαιας κάτω από την οδό Τζουμαγιάς, την πλατεία Ελευθερίας και την οδό Ταξιαρχών.
Κατά την άτακτη φυγή τους, με 12 τραυματίες, οι ταγματασφαλίτες πυροβολούν αδιακρίτως, τρομοκρατούν, βρίζουν, λεηλατούν. Από τις αδέσποτες σφαίρες των Ταγμάτων Ασφαλείας πέφτει νεκρός ένας λούστρος και ο παλιατζής που βρίσκονταν πάντα έξω από το μπακάλικο του Λαφαζάνη στην Κυδωνιών (συμβολή Πέτρου Ράλλη και Τερψιθέας).
Το ίδιο βράδυ συγκαλείται κοινή σύσκεψη στην Κοκκινιά από στελέχη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και αποφασίζουν γενική επιφυλακή και ενημέρωση του λαού της πόλης. Η Κομματική Οργάνωση της Κοκκινιάς του ΚΚΕ , γραμματέας της οποίας ήταν ο Θανάσης Τάσιος, γνωστός με το ψευδώνυμο «Παράσχος», αποφασίζει να γίνει την επόμενη ημέρα συλλαλητήριο του λαού της Κοκκινιάς ενάντια στην τρομοκρατία των Ταγμάτων Ασφαλείας προς το λαό της πόλης. Στόχος ήταν να απαιτηθεί και η παροχή συσσιτίου για τα παιδιά.

Κυριακή 5 Μάρτη 1944





Οι Κοκκινιώτες απαντούν με μεγαλειώδες συλλαλητήριο κατά της τρομοκρατίας στην πλατεία Αγίου Νικολάου και παράλληλα απαιτούν συσσίτιο για τα παιδιά.
Στο τέλος του συλλαλητηρίου η πόλη δέχεται πάλι επιδρομή από δύο κατευθύνσεις. Από τη Λεύκα, στη Θηβών, με δύο φορτηγά γεμάτα χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες. Η επιδρομή δεν βρίσκει ουσιαστική αντίσταση και καταφέρνει να φτάσει μέχρι την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Εκεί τρομοκρατούν τους κατοίκους, κάνουν πλιάτσικο και συλλαμβάνουν το δημοκράτη υπαστυνόμο Νίκο Σαβαΐδη, τη γυναίκα του Άννα, που είναι δασκάλα και μέλος του ΕΑΜ, το Στέφανο Πατεράκη εργάτη από τις παράγκες της παλαιάς Κοκκινιάς και ποδοσφαιριστή της Προοδευτικής, τον δάσκαλο Γιώργο Βενέτα και τον Τσακάρα.
Η δεύτερη επίθεση γίνεται από το Γ. Νεκροταφείο με τρία καμιόνια γεμάτα γερμανοτσολιάδες. Οι μάχες εξαπλώνονται μέχρι την Παιδική Στέγη και εκεί το 3ο Τάγμα του ΕΛΑΣ Κοκκινιάς καταφέρνει να διασπάσει τους επιδρομείς. Το πρώτο φορτηγό διαφεύγει προς την παλαιά Κοκκινιά μέσω της οδού Σμύρνης, το δεύτερο προς το Κουτσουκάρι, όπου εκεί το «υποδέχονται» ΕΛΑΣίτες οπλισμένοι με χειροβομβίδες και το τρίτο φορτηγό οπισθοχωρεί προς την Αθήνα.
Όπως αναφέρει η σχετική έκθεση του 6ου ανεξάρτητου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, την ώρα του συλλαλητηρίου μαχητές του κάνουν έρανο στην περιοχή των Άσπρων Χωμάτων για να συγκεντρώνουν τρόφιμα για τα παιδιά. Προσπαθεί να τους συλλάβει ένας χωροφύλακας ο οποίος σκοτώνεται στη μικρή ένοπλη συμπλοκή που ακολούθησε.
Ο λαός της Κοκκινιάς πανηγυρίζει που οι ΕΛΑΣίτες καταφέρνουν για δεύτερη ημέρα να αναχαιτίσουν την επίθεση των ντόπιων συνεργατών των Γερμανών. Από αυτή την επιτυχία του ΕΛΑΣ αλλά και από το μαζικό συλλαλητήριο που οργάνωσε η Κομματική Οργάνωση Κοκκινιάς του ΚΚΕ, ο διορισμένος από τον Ιωάννη Ράλλη, Δήμαρχος της Πόλης Γρηγόρης Χατζής, παραιτείται.

Δευτέρα 6 Μάρτη 1944





Όλος ο Πειραιάς ξυπνά με μαζική πανεργατική απεργία κατά της τρομοκρατίας του λαού της Κοκκινιάς. Η συμμετοχή στην απεργία είναι απίστευτη. Νεκρώνει το λιμάνι, τα συνεργεία, τα ραφτάδικα, τα υφαντουργεία, τα σαπουνάδικα, τα λαδάδικα…σε όλο τον Πειραιά. Η απεργία αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο για την αλληλεγγύη των εργατών και του λαού προς τους Κοκκινιώτες, αλλά και γιατί μπλοκάρει και σημαντικές δυνάμεις των γερμανών, των ταγμάτων Ασφαλείας και της Χωροφυλακής, στο κέντρο του Πειραιά και δεν μπορούν να εισβάλουν στην Κοκκινιά.
Η 6η Μάρτη όμως δεν θα είναι ήσυχη για την Κοκκινιά. Από νωρίς το πρωί δύο φορτηγά με ταγματασφαλίτες προσπαθούν να μπουν στην πόλη από το Γ΄ Νεκροταφείο. Τους εμποδίζουν δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ και τους τρέπουν σε φυγή προς τον ελαιώνα δίπλα στο νεκροταφείο.
Σε λιγότερο από μία ώρα, από το ίδιο σημείο, η πόλη δέχεται σχεδιασμένη επιδρομή. Καταφθάνουν δέκα φορτηγά με περίπου 600 γκεσταπίτες, χωροφύλακες και ταγματασφαλίτες. Μέσω της οδού Κυδωνιών, αργά-αργά προσπαθούν να φτάσουν όσο πιο μέσα γίνεται στην Κοκκινιά. Την πρώτη αντίσταση τη συναντούν από τις ταράτσες των εργατικών πολυκατοικιών. Εκεί βρίσκεται οχυρωμένη η διμοιρία του Μιχάλη Ραφαηλάκη που η σθεναρή της άμυνα καθυστερεί σημαντικά τους επιδρομείς.
Στη συνέχεια οι φασίστες επιδρομείς δέχονται επίθεση από τη διμοιρία του «μπάρμπα-Γιώργου» (Γιώργος Κιστριάδης) στην Κυδωνιών (Πέτρου Ράλλη, στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η ΕΥΔΑΠ).
Από τις ισχυρές επιθέσεις που δέχονται οι επιδρομείς στην Παιδική Στέγη, αναγκάζονται να σπάσουν τη φάλαγγά τους σε δύο μέρη (ό, τι ακριβώς έγινε και την προηγούμενη ημέρα). Η πρώτη φάλαγγα πάει προς το Κουτσουκάρι, όπου συνεχώς δέχεται επιθέσεις από τα στενά, από τις διμοιρίες του Κώστα Διαμαντή και του Νίκου Παπαδόπουλου. Τελικά οι φασίστες επιδρομείς σκορπίζουν σε άτακτη φυγή. Η δεύτερη φάλαγγα, που είναι πολύ μεγαλύτερη σε όγκο, οπισθοχωρεί προς την περιοχή των Άσπρων Χωμάτων. Εκεί δέχεται επιθέσεις από τις διμοιρίες του Θοδωρή Μπιζάνη και του Μιχάλη Ραφαηλάκη ο οποίος είχε μεταφερθεί εκεί από τις εργατικές πολυκατοικίες. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται και το 1ο τάγμα του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ το οποίο σταματά την επίθεση που πήγε να δεχτεί η πόλη από τη Λεύκα στη Θηβών. Κάποιοι ταγματασφαλίτες καταφέρνουν να κλειστούν στο Δημαρχείο της πόλης που τότε βρίσκονταν στη συμβολή των οδών Κονδύλη (σήμερα 7η Μάρτη 1944) και Κινικίου.
Η έκθεση του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι ένα αυτοκίνητο με χωροφύλακες φτάνει στο Κρατικό Νοσοκομείο Σαπόρτα στην παλαιά Κοκκινιά που έχει διακομιστεί ο νεκρός χωροφύλακας από τη συμπλοκή της προηγούμενης ημέρας. Στο Νοσοκομείο Σαπόρτα οι χωροφύλακες συλλαμβάνουν κάποιους επισκέπτες και ορισμένους από το προσωπικό. Σε πεζή φάλαγγα μέσω της οδού Θηβών κατευθύνονται προς τον Πειραιά με τους αιχμαλώτους. Ξαφνικά δέχονται επίθεση από τα στενά της οδού Θηβών από το 1ο Τάγμα του ΕΛΑΣ (Σ.Κύβελος-Ν.Χιωτάκης), που ελευθερώνει τους αιχμαλώτους και τραυματίζει δέκα χωροφύλακες.
Άλλη μια επίθεση στην πόλη έχει αναχαιτιστεί. Παρά τους τραυματισμούς, τις συλλήψεις, την τρομοκρατία και το φόβο για το τι ξημερώνει την επόμενη ημέρα, ο λαός της Κοκκινιάς πανηγυρίζει. Βλέπει τα παλικάρια του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ να αψηφούν το θάνατο για να μην πατήσουν οι Ναζί στην Κοκκινιά.
Το βράδυ οι ΕΑΜίτες γεμίζουν την πόλη με συνθήματα στους τοίχους, ενώ τα «χωνιά» του ΕΑΜ ακούγονται σε κάθε γωνιά της πόλης.
Η μάχη της Κοκκινιάς της 7ης Μάρτη 1944




Όλοι στην Κοκκινιά περίμεναν ποια θα είναι η απάντηση των Ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες να εισβάλουν στην πόλη.
Ο ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά ήταν σε επιφυλακή και από πολύ αργά το βράδυ οι μαχητές του είχαν λάβει θέση μάχης και περιφρούρησης της πόλης. Η διάταξη των διμοιριών του ΕΛΑΣ ήταν σε σχήμα «Λ». Ξεκινούσαν από το Γ΄ Νεκροταφείο και έφταναν στο Κουτσουκάρι και τα Γερμανικά από τη μία πλευρά, ενώ από την άλλη ξεκινούσαν από το Γ΄ Νεκροταφείο και έφταναν στις εργατικές πολυκατοικίες, την Παιδική Στέγη και τα Άσπρα Χώματα. Η κύρια δύναμη του ΕΛΑΣ έχει οχυρωθεί στη βόρεια πλευρά από το Περιβολάκι (πλατεία Δαβάκη) και είναι το 3ο τάγμα του Γιάννη Πισσάνου. Ακριβώς πίσω από την πλατεία βρίσκεται και η κλινική του Χρυσοχέρη, στην ταράτσα της οποίας είχε στηθεί το οπλοπολυβόλο του ΕΛΑΣ με ευθύνη της διμοιρίας του Κώστα Διαμαντή.
Από τις 5:00 το πρωί υπάρχουν κινήσεις των κατακτητών γύρω από όλη την πόλη. Στις 5:45 περίπου 40 γερμανοτσολιάδες εντοπίζονται στη Θηβών στο ύψος της οδού Καραϊσκάκη. Στις 6:00 το πρωί 4 φορτηγά με Ναζί καταλαμβάνουν τις θέσεις στην πλατεία Κουτσικαρίου και δειλά-δειλά προσπαθούν να μπουν στην Κοκκινιά.
Στις 6:05 ακούγεται η σάλπιγγα του ΕΛΑΣ από το Περιβολάκι, που σημαίνει τη γενική επίθεση του λαϊκού στρατού. Σε κάθε στενό της Κοκκινιάς, γύρω από Περιβολάκι, οι μάχες είναι απερίγραπτες, πολλές φορές σώμα με σώμα. Γίνεται μάχη για την κατάληψη του κάθε δρόμου. Οι θέσεις και οι γωνιές των οικοδομικών τετραγώνων αλλάζουν συνεχώς μεταξύ επιδρομέων και μαχητών του ΕΛΑΣ.
Ο ΕΛΑΣ αρχίζει να υποχωρεί λόγω έλλειψης πυρομαχικών. Από τη μεριά του Δημαρχείου γερμανοτσολιάδες μπαίνουν στην πόλη. Τους αντιμετωπίζουν μαχητές του 3ου Τάγματος με ένα οπλοπολυβόλο και πέντε χειροβομβίδες που ρίχνει ο Στέλιος Καρδάρας και τους απωθούν πάλι πίσω. Στην διάρκεια της ΕΛΑΣίτικης επίθεσης, πίσω από τον κινηματογράφο Ορφέα, σκοτώνεται ο ταγματάρχης των γερμανοτσολιάδων Λαζάρου, 8 γερμανοτσολιάδες 3 χωροφύλακες και υπάρχουν 20 τραυματίες. Λάφυρα για τον ΕΛΑΣ μια μοτοσικλέτα και ένα πολυβόλο Τόμσον. Το 2ο Τάγμα του ΕΛΑΣ φυλάει στην οδό Καραϊσκάκη, φαίνεται όμως ότι δεν έχει πυρομαχικά να κρατήσει πολύ ακόμα. Αντέχει μέχρι τις 10:30.
Μέχρι τις 11:00, η αντίσταση του ΕΛΑΣ έχει καμφθεί. Τα πυρομαχικά είναι ελάχιστα. Οι Γερμανοί έχουν καταλάβει τις θέσεις στο περιβολάκι. Την ίδια ώρα, 15 Γερμανοί προσπαθούν να εισβάλλουν από την οδό Καραϊσκάκη οπλισμένοι με όλμους και πολυβόλα. Τους απωθεί το 2ο τάγμα με ελάχιστα πυρομαχικά. Οι πυροβολισμοί του ΕΛΑΣ είναι σποραδικοί για οικονομία πυρομαχικών αφού αυτά έχουν εξαντληθεί.
Στις 11:00 παίρνεται η απόφαση για γενική αντεπίθεση με όσα πυρομαχικά έχουν απομείνει και αν χρειαστεί ακόμα και με πέτρες ή με τα χέρια. Η αντεπίθεση έχει στόχο την πλατεία στο περιβολάκι που έχει καταληφθεί από Ναζί.
Η διμοιρία του Θοδωρή Μπιζάνη μαζί με το Στέλιο Καρδάρα επιτίθεται από την οδό Καραϊσκάκη, η διμοιρία του Μιχάλη Ραφαηλάκη από την οδό Κονδύλη, η διμοιρία του Θωμά Σεβίλια από την οδό Κυδωνιών, από τη μεριά της Λαοδίκειας, και η διμοιρία του «μπάρμπα Γιώργου» από το γήπεδο που γίνονταν η λαϊκή αγορά (πίσω από την εκκλησία της Παναγίτσας).
Γερμανοί έχουν εγκατασταθεί σε κτίριο της οδού Λαμψάκου, παρακολουθούν τη μάχη και με όλμους βάλουν συνεχώς κατά των αντεπιτιθέμενων Κοκκινιωτών.Η αντεπίθεση του ΕΛΑΣ και του λαού της Κοκκινιάς κρατά περίπου μέχρι τις 13:30. Οι Γερμανοί παρά την υπεροπλία τους και τα αρκετά πυρομαχικά αιφνιδιάζονται και σιγά-σιγά αφήνουν τις θέσεις τους. Οπισθοχωρούν συντεταγμένα προς τον Αη Γιώργη του Κορυδαλλού και τον Αη-Γιώργη της Νίκαιας. Εκεί ταμπουρώνονται μέσα στο σχολείο που υπήρχε πάνω από τον Αη-Γιώργη της Νίκαιας (στη συμβολή των οδών Γρεβενών και Ραιδεστού σήμερα).
Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ δεν έχουν καθόλου πυρομαχικά για να αντεπιτεθούν, ενώ ο ανεφοδιασμός από τις γύρω περιοχές είναι αδύνατος αφού η Κοκκινιά έχει κυκλωθεί από περίπου 1800 Ναζί.
Στις μάχες της 7ης Μάρτη σκοτώνεται και ο λοχαγός του ΕΛΑΣ Γιώργος Βογιατζής και το πτώμα του το κρεμάνε οι ταγματασφαλίτες σε ένα δέντρο στη συμβολή των οδών Ιωνία και Κασταμονής.
Η σχετική έκθεση του 6ου συντάγματος του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι οι εισβολείς είχαν 34 νεκρούς και περισσότερους από 100 τραυματίες, ενώ ο ΕΛΑΣ έχασε 8 παλικάρια και τραυματίστηκαν 20. Η ίδια έκθεση αναφέρει ότι ο οπλισμός που διέθετε ο ΕΛΑΣ και με τον οποίο αντιστάθηκε στις μάχες ήταν 42 περίστροφα, 1 οπλοπολυβόλο με 1300 σφαίρες, 1 πολυβόλο Τόμσον με 50 φυσίγγια και 50 χειροβομβίδες.






Τετάρτη 8 Μάρτη 1944





Όλη τη νύχτα οι Ναζί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους είναι ταμπουρωμένοι στο σχολείο (Γρεβενών και Ραιδεστού). Περιμετρικά υπάρχουν φρουρές από Ναζί με οπλοπολυβόλα. Οι γύρω δρόμοι περιφρουρούνται από Ναζί και ταγματασφαλίτες. Όλο το βράδυ κάνουν μικρές επιδρομές στην πόλη, τρομοκρατούν και συλλαμβάνουν Κοκκινιώτες. Ψάχνουν στα σπίτια για μαχητές του ΕΛΑΣ και μέλη του ΕΑΜ.
Οι Ναζί βγάζουν τα δικά τους χωνιά και τρομοκρατούν τον κόσμο με απειλές. Προσπαθούν να στρέψουν το λαό της Κοκκινιάς κατά του ΕΛΑΣ, του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ. Φωνάζουν ότι αν δεν επιτεθεί ο ΕΛΑΣ δεν θα πειράξουν κανέναν. Δείχνουν καθαρά ότι οι ίδιοι είναι τρομοκρατημένοι.
Από νωρίς το πρωί μέσα στο σχολείο, ο Ι.Πλυντζανόπουλος φορώντας στολή έλληνα αξιωματικού διαλέγει ποιοι από τους αιχμαλώτους Κοκκινιώτες θα μεταφερθούν στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.
Το ίδιο πρωί οι ταγματασφαλίτες εκτελούν στην πλατεία Αγίων Αναργύρων τους συλληφθέντες, από τις 5 Μάρτη 1944, υπαστυνόμο Νίκο Σαββαϊδη, το δάσκαλο Γιώργο Βενέτα, τον Δημήτρη Τσακανίκα και τον Τσακάρα.
Αργά το απόγευμα Ναζί και ταγματασφαλίτες αποχωρούν από την Κοκκινιά, μεταφέροντας 300 αιχμαλώτους Κοκκινιώτες στο Χαϊδάρι.Ο λαός της Κοκκινιάς μετά από λίγο ξεχύνεται στους αιματοβαμμένους δρόμους και τα μπαρουτοκαπνισμένα κτίρια της πόλης για να πανηγυρίσει. Πανηγυρίζει που οι επιδρομείς Ναζί και ταγματασφαλίτες δεν άντεξαν να μείνουν ούτε μια ολόκληρη ημέρα στην Κοκκινιά.
Τα «χωνιά» του ΕΑΜ πιάνουν αμέσως δουλειά, ανεβάζουν το ηθικό του λαού, ζητώντας εκδίκηση για τα 300 παλικάρια της Κοκκινιάς που πήραν οι κατακτητές στο Χαϊδάρι.
Οι Γερμανοί και οι ντόπιοι συνεργάτες τους δεν ξαναπάτησαν οργανωμένα στην Κοκκινιά μέχρι τις 17 Αυγούστου 1944..

Στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου

Όπως ήταν αναμενόμενο οι αιχμάλωτοι που πιάστηκαν από το τριήμερο πρώτο μπλόκο της Κοκκινιάς, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης που είχαν στήσει οι γκεσταπίτες στο Χαϊδάρι.
Το κολαστήριο του Χαϊδαρίου ήταν τόπος συγκέντρωσης αγωνιστών όχι μόνο από τον Πειραιά και την Αθήνα, αλλά και από ολόκληρη την περιοχή της Αττικής. Στον χώρο αυτό γίνονταν η επιλογή των αιχμαλώτων που στέλνονταν όμηροι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας, μετά από εξαντλητικά βασανιστήρια και εκατοντάδες εκτελέσεις.
Μετά τη Μάχη της Κοκκινιάς στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στάλθηκαν όπως αναφέρθηκε 300 Κοκκινιώτες. Τους έκλεισαν στα υπόγεια του «μπλοκ 3» και στο πάνω πάτωμα του «μπλοκ 4» (μαζί με κρατουμένους από την Χαλκίδα). Αμέσως άρχισαν στους περισσότερους το βασανιστήριο με το «φιδάκι» για αντίποινα και για να προδώσουν συναγωνιστές από την Κοκκινιά. Οι άνδρες της Γκεστάπο έψαχναν διάφορους τρόπους για ακόμα πιο οδυνηρά βασανιστήρια και μόνο στο άκουσμα ότι οι αιχμάλωτοι είναι από την Κοκκινιά.
Στις 9 Μάρτη 1944, 50 κρατούμενοι μεταφέρονται στα νταμάρια του Χαϊδαρίου όπου και εκτελούνται. Ανάμεσά τους και 37 Κοκκινιώτες (μέσα σ΄ αυτούς και ο «ποιητής» από τον Ορειβατικό Φυσιολατρικό Όμιλο Κοκκινιάς (ΟΦΟΚ), σημερινό ΟΦΟΝ, ο Αλέξανδρος Μουχτούρης).
Από τους 37 εκτελεσμένους Κοκκινιώτες οι 5 ήταν Αρμένιοι. Ήταν οι Καλατερζάν Κιρκόρ, Κασαπιάν Παρσέκ, Τσενεκιάν Αγκόπ, Τσενεκιάν Οσίκ, Χατζησοκιάν Γιόγια. Δεν πρέπει να λησμονούμε το μέγεθος της Αρμενικής κοινότητας στην πόλη μας, κυρίως στην περιοχή των Άσπρων Χωμάτων, όπου η προσφορά της στη μάχη της Κοκκινιάς και στον αντιστασιακό αγώνα της πόλης ήταν ιδιαίτερα σημαντική.
Στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου ο ερχομός των Κοκκινιωτών έδωσε διαφορετική πνοή στη ζωή των κρατουμένων. Όπως αναφέρει ο Αντώνης Φλούντζης, γιατρός του στρατοπέδου, οι Κοκκινιώτες άλλαξαν με τη ζωντάνια τους τη ζωή του στρατοπέδου και τόνωσαν το ηθικό όλων των κρατουμένων, ανδρών και γυναικών. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους που ήρθαν από την Κοκκινιά ήταν και 30 νεαροί από τον ΟΦΟΚ ο οποίος διέθετε μουσικό όμιλο. Αμέσως λοιπόν οι ΟΦΟΚίτες άρχισαν το τραγούδι και την πρώτη Κυριακή της κράτησής τους (12 Μάρτη 1944) οργάνωσαν εκδήλωση που συμμετείχε όλο το στρατόπεδο. Μπορεί οι ΟΦΟΚίτες να απολύθηκαν γρήγορα, αλλά οι εκδηλώσεις κάθε Κυριακή μεσημέρι ήταν ήδη θεσμός, και κράτησαν μέχρι την απελευθέρωση.






Aπό το Χρονικό Μνήμης του Δήμου Νίκαιας "Τo Μπλόκο της Κοκκινιάς", 2004

ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ



"Ψωμί και Τριαντάφυλλα"

...για ένα δίκαιο μοίρασμα στ’ αγαθά της ζωής 

Με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας λάβαμε το παρακάτω κείμενο. Δεδομένου ότι μας εκφράζει, θελήσαμε να το μοιραστούμε μαζί σας διαδυκτιακά. Χαρείτε το!





8 Μάρτη – Η γέννηση μιας παγκόσμιας μέρας



Αρκετοί γνωρίζουν πως η 8η του Μάρτη έχει καθιερωθεί σαν Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, λίγοι όμως –δυστυχώς– έχουν υπόψη τους τις αιτίες, αλλά και την ιστορική αφετηρία μιας μακράς σειράς γεγονότων που οδήγησαν στην καθιέρωσή της.


Η 8η Μάρτη δεν σχετίζεται με καμιά πραγματική αντιπαράθεση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, αλλά με τις εργατικές κινητοποιήσεις των εργατριών που τις εκμεταλλεύονταν τ’ αφεντικά τους, δίνοντας μικρότερα μεροκάματα στις γυναίκες, ενώ έκαναν την ίδια δουλειά με τους άντρες. Επιπλέον, οι συνθήκες εργασίας (για άντρες, γυναίκες και παιδιά) ήταν άθλιες και εξοντωτικές.


Στις 8 Μαρτίου 1857, οι εργαζόμενες στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Ν. Υόρκης διοργάνωσαν πορείες με πικετοφορία, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα για τις γυναίκες. Το συγκεντρωμένο πλήθος δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία.


Το Φλεβάρη του 1910 έγινε μια μεγάλη και μακροχρόνια απεργιακή κινητοποίηση, στην οποία πήραν μέρος πάνω από 20000 εργάτριες. Για 13 βδομάδες, μέσα στο καταχείμωνο, γυναίκες μεταξύ 16 και 25 ετών διοργάνωσαν και συμμετείχαν σε πικετοφορίες σε καθημερινή βάση. Σε αυτές δέχονταν την επίθεση των αστυνομικών οι οποίοι τις ξυλοκοπούσαν και τις φόρτωναν σε κλούβες. Τα δικαστήρια ήταν προκατειλημμένα υπέρ των ιδιοκτητών. Ένας δικαστής δοκίμασε να αναμείξει τη θρησκεία: «Απεργείτε εναντίον του θεού και της φύσης, της οποίας ο πρώτος νόμος λέει ότι ο άνθρωπος κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα και τον κόπο του. Απεργείτε εναντίον του θεού!»… Ωστόσο, η απεργία δεν διαλύθηκε παρά μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις. Ο ενθουσιασμός και το πείσμα των γυναικών υπήρξαν πρωτοφανείς.

Δεν ήταν ωστόσο αυτές οι πρώτες εργατικές απεργιακές κινητοποιήσεις των γυναικών. 

Η πρώτη γυναικεία απεργία που έχει καταγραφεί έγινε στην Αγγλική πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια. Το 1831 τις ακολούθησαν οι Γαλλίδες καπελούδες. 

Στις ΗΠΑ, η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία έγινε το 1820 στο New England, στις βιοτεχνίες ενδυμάτων, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς και μικρότερα ωράρια. Η δε απεργία των υφαντριών στο Ντόβερ, το 1828, είχε επιτυχία 100% (και μια εφημερίδα κάλεσε την κυβέρνηση να ενεργοποιήσει την πολιτοφυλακή, για να προλάβει την επιβολή… γυναικοκρατίας!). Το 1834 και το 1836 ακολούθησαν δύο ακόμη μεγάλες απεργίες από τις βαμβακεργάτριες της βιομηχανίας Lowell στη Μασαχουσέτη. Ειδικά το 1836, η απεργία κατατρόμαξε τις αρχές (που νόμιζαν ότι επρόκειτο για λαϊκή επανάσταση!).

Το 1844, οι εργάτριες της συγκεκριμένης βαμβακοβιομηχανίας ίδρυσαν το πρώτο γυναικείο εργατικό σωματείο. Η έντονη δραστηριότητά του είχε σαν αποτέλεσμα τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στις συνθήκες εργασίας στην κλωστοϋφαντουργία. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο δημιουργήθηκαν σωματεία στους κλάδους των καπνεργατριών, των ραφτρών, των τυπογράφων, των μοδιστρών και των εργαζόμενων σε πλυντήρια. 

Το 1900 οι εργαζόμενες στις βιομηχανίες ενδυμάτων συγκρότησαν μερικά από τα πιο σημαντικά σωματεία στην ιστορία των ΗΠΑ. Οι συνθήκες εργασίας στα κέντρα του εμπορίου ενδυμάτων στις μεγάλες πόλεις, όπως η Ν. Υόρκη, ήταν εκείνη την εποχή σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Υπήρχαν συχνά πυρκαγιές, το φως ήταν ανεπαρκές, ο ήχος των μηχανημάτων εκκωφαντικός και το περιβάλλον μολυσμένο. Οι γυναίκες δέχονταν πρόστιμα για οτιδήποτε βάζει ο νους. Επειδή μιλούσαν, επειδή γελούσαν ή τραγουδούσαν, για τους λεκέδες από τα λάδια των μηχανών πάνω στα υφάσματα, για τις ραφές που ήταν πολύ στενές ή πολύ χαλαρές. Οι υπερωρίες ήταν συχνές, αλλά η πληρωμή γι’ αυτές όχι. 
Το 1910, κατά τη διάρκεια των εργασιών της Δεύτερης Διεθνούς Συνδιάσκεψης Σοσιαλιστριών γυναικών (Κοπεγχάγη), η επαναστάτρια και αγωνίστρια του παγκόσμιου εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε να καθιερωθεί η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, ώστε να τιμηθούν οι δυο προηγούμενες ιστορικές διαδηλώσεις των ΗΠΑ (του 1857 και του 1910). Να αφιερωθεί στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου και στον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου που, ακόμη, δεν είχε κατακτηθεί.
Ακολουθεί μια μεγαλειώδης πορεία στη Ν. Υόρκη το Μάρτιο του 1912. 23000 γυναίκες, εργάτριες στις κλωστοϋφαντουργίες της Ν. Υόρκης, διαδήλωσαν και πάλι, απαιτώντας 10ωρη βάρδια, καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίσο μισθό με τους άντρες, την κατάργηση της παιδικής εργασίας και το δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημά τους ήταν «Ψωμί και Τριαντάφυλλα». 



Ο Τζέιμς Οπενχάιμ αφιέρωσε ένα ποίημα στην απεργία των εργατριών που, όπως γινόταν πάντα, δέχτηκε επίθεση από την αστυνομία.

Στις αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου 

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός στην ομορφιά της μέρας
χιλιάδες σκοτεινές κουζίνες, χιλιάδες μαύρες φάμπρικες 
γεμίζουν ξάφνου με του ήλιου τη λαμπράδα
γιατί ο κόσμος μας ακούει να τραγουδάμε 
«Ψωμί και Τριαντάφυλλα, Ψωμί και Τριαντάφυλλα»

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός είναι και για τους άνδρες ο αγώνας μας
γιατί είναι των γυναικών παιδιά και τους γεννάμε πάλι,
φτάνει πια ο παιδεμός σ’ όλη μας τη ζωή,
πεινάνε οι ψυχές και όχι το σώμα μόνο
«δώστε μας Ψωμί, δώστε μας Τριαντάφυλλα»

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός αμέτρητες γυναίκες πεθαμένες
σμίγουν το θρήνο τους και λένε το παλιό τραγούδι του ψωμιού
οι σκλαβωμένες ψυχές τους γνώρισαν λίγη μόνον ομορφιά, τέχνη κι αγάπη.
Ναι, για το Ψωμί παλεύουμε και για τα Τριαντάφυλλα.

Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας
όχι πια σκλάβοι και τεμπέληδες, δέκα που μοχθούν για έναν που ξαπλώνει
αλλά ένα δίκαιο μοίρασμα στ’ αγαθά της ζωής,



«Ψωμί και Τριαντάφυλλα, Ψωμί και Τριαντάφυλλα»





Ακολούθησαν πολλές διαδηλώσεις γυναικών στις 8 του Μάρτη (στη Γερμανία και τη Γαλλία το 1914, στην προεπαναστατική Ρωσία το 1917), διεκδικητικές και τιμητικές ταυτόχρονα.


Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να αφιερώνει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών.


Σήμερα, ωστόσο, ούτε στο τραπέζι μας είναι μπόλικο το ψωμί, ούτε τις μέρες μας ομορφαίνουν τα τριαντάφυλλα.



……………………………





Στην Ελλάδα, η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1892, από τις υφάντριες του δεύτερου εργοστασίου υφαντουργίας των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά. Εκείνη τη χρονιά, η συγκεκριμένη υφαντουργία αποφασίζει να μειώσει την αμοιβή που κατέβαλλε στις εργάτριες, από 80 σε 65 λεπτά το τόπι υφάσματος (μείωση στο μεροκάματο κατά 20%).

Είναι η χρονιά που οι Αδελφοί Ρετσίνα, με καταγωγή από την Πελοπόννησο, αποκτούν και το πέμπτο εργοστάσιό τους και απασχολούν συνολικά 2000 εργάτες κι εργάτριες. Παράγουν βαμβακερά υφάσματα, γνωστά και ως ‘ρετσίνες’. Αξίζει να σημειωθεί ότι η υφαντουργία τους ήταν εκείνη την εποχή η σημαντικότερη των Βαλκανίων. Επιπλέον, ο Θεόδωρος Ρετσίνας ήταν τότε δήμαρχος Πειραιά, ενώ ένας αδελφός του θα εκλεγεί βουλευτής Αττικής στις εκλογές της 3ης του Μάη.

Με την κοινοποίηση της απόφασης, 60 (ή και περισσότερες) εργάτριες αρνούνται να δουλέψουν και, διασχίζοντας σε πορεία τους δρόμους του Πειραιά, πηγαίνουν στη διεύθυνση του εργοστασίου να διαμαρτυρηθούν.

Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, οι εργαζόμενες γυναίκες στη χώρα μας πάλευαν από πολύ νωρίς ενάντια στους εργοδότες, όχι απλά συμπληρωματικά στο πλευρό των εργατών, αλλά και αυτόνομα. Σε μια εποχή που η γυναίκα θεωρούνταν ετερόφωτη ακόμα προσωπικότητα και πάντα εξαρτημένη από έναν άντρα, χωρίς δική της άποψη και θέληση, άρα αυτονόητα υποταγμένη και στον άντρα και στον εργοδότη, οι πρώτες εκείνες προσπάθειες αντίστασης αποδεικνύουν τη δυναμική της εργαζόμενης, ανατρέποντας τα ως τότε δεδομένα. 

Σχετικά με το γεγονός, ο τύπος τότε τήρησε σιωπή. Η Τρικουπική «Εφημερίς» του Κορομηλά μόλις που αναφέρει την απεργία στις «μικρές ειδήσεις», υποβαθμίζοντας και στηλιτεύοντάς τη. Αν λάβουμε υπόψη ότι γύρω στο 1900, το δεύτερο εργοστάσιο των Αδελφών Ρετσίνα (εκτός από 50 εργάτες και 10 υπαλλήλους) απασχολούσε 200 εργάτριες, το ποσοστό που απέργησε υπολογίζεται περίπου στο 30%. Δε συνέφερε να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση. Αντίθετα, έπρεπε να διατηρηθεί το «διαίρει και βασίλευε» ανάμεσα στις γυναίκες (που πληρώνονταν λιγότερα) και στους άντρες εργάτες. Με ανύπαρκτη ακόμα την εργατική νομοθεσία και, στα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού, οι εργάτες δούλευαν εξαντλητικά. Σε ισχύ βρισκόταν η ατομική συμφωνία μεταξύ εργάτη και εργοδότη που μόνος του καθόριζε τον χρόνο δουλειάς, την πρόσληψη και απόλυση των εργατών, χωρίς υποχρέωση αποζημίωσης. Ωστόσο, η «Εφημερίς των Κυριών» της Καλλιρόης Παρέν (που εκδίδεται από το 1887), υπερασπίζεται τις γυναίκες απεργούς: «Φρονούμεν ότι έδει να αυξηθή το ημερομίσθιον των πτωχών εργατίδων, αίτινες δι’ όλης της ημέρας εργαζόμεναι, μόλις πορίζονται τον επιούσιον άρτον, πλουτίζουσαι ολονέν δια του ιδρώτος αυτών τα βαλάντια των εργοστασιαρχών».

Στη συνέχεια, οι γυναίκες της εργατικής τάξης στην Ελλάδα έλαβαν μέρος σε πολλές κινητοποιήσεις, δίνοντας και θύματα στον αγώνα για την κατάκτηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων που ήταν το πρώτο ουσιαστικό βήμα για τη χειραφέτηση και την ισοτιμία τους.

Από το 1924 αρχίζουν οι αγώνες των καπνεργατών. Οι συνθήκες εργασίας είναι άσχημες, τα μεροκάματα μικρά, η εφεύρεση των μηχανών και η εφαρμογή τους φέρνουν ανεργία. Τη χρονιά εκείνη (1924) σκοτώνεται η καπνεργάτρια Μαρία Χουσιάδου, στην απεργία της Καβάλας. Αλλά το 1926, οι καπνεργάτες πραγματικά αναστατώνονται. Αρχίζουν οι κινητοποιήσεις. Κατεβαίνουν σε συλλαλητήρια. 

Στην απεργία του εργοστασίου «Παπαστράτος» στο Αγρίνιο, η Βασιλική Γεωργαντζέλη (Μικρασιάτισσα που είχε εγκατασταθεί εκεί από το 1923) συμμετέχει στην ομάδα των εργατών που φρουρούν την απεργία και τις συγκεντρώσεις των απεργών. 

Στις 8 Αυγούστου 1926 οι γυναίκες συμπορεύονται με τους άντρες. Ανάμεσά τους και η Βασιλική. Είναι νέα, 28 με 30 χρονών. Έχει ήδη δύο παιδιά (τον Γεράσιμο, 9 ετών και την Παρασκευή ή Βούλα, 5) και είναι έγκυος 6 μηνών. Αγωνίζεται για να εξασφαλίσει ένα πιο αισιόδοξο μέλλον στα παιδιά της. Παλεύει για καλύτερο μεροκάματο και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η πορεία συναντά την αντίσταση των αστυνομικών κάπου στις βενζίνες του Πολυχρόνη, κοντά στο πάρκο. Εκτελούν διαταγή. Οι σφαίρες πέφτουν βροχή, βαρούν στο ψαχνό. Στην τύχη, ίσως, σημαδεύουν τη μητέρα με το έμβρυο στην κοιλιά. Την ίδια μέρα σκοτώθηκε κι ο Θεμιστοκλής Καραμιχάλης. Η κηδεία των θυμάτων πήρε τη μορφή συλλαλητηρίου όπου συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τελικά, πολλά από τα αιτήματα των καπνεργατών βρήκαν τη λύση τους (600 δρχ ενίσχυση στους ανέργους, αύξηση του μεροκάματου κατά 25 δρχ, καθιέρωση του Ταμείου Ασφάλισης Καπνεργατών).

Το 1927 σκοτώνεται η καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη, επίσης από το Αγρίνιο. Αλλά και η Αναστασία Καρανικόλα, στις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης (9 του Μάη 1936).

Ο 19ος αιώνας συνδέεται στενά και άμεσα με την παιδική εργασία, αγοριών και κοριτσιών, αδιάκριτα. Σε Ευρώπη και Αμερική, οι ανήλικοι που απασχολούνταν σε εργοστάσια, ορυχεία, αλλά και κάθε δουλειά που μπορούσε να βγάλει σε πέρας η ιδιομορφία της μικρής ακόμα ανάπτυξης τους, (η οποία συχνά ήταν προτέρημα!) δεν διαχωρίζονταν από τους ενήλικους «συναδέλφους» τους, παρά μόνο στο μεροκάματο. Η βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία έδωσε, ωστόσο, στην έννοια της παιδικής εργασίας μια εντελώς καινούργια διάσταση. Η Μαρξιστική αντίληψη για την εκμετάλλευση αποκάλυψε το μέγεθος του εγκλήματος που συντελούνταν σε βάρος των παιδιών των εργατών, από τη νηπιακή κιόλας ηλικία.
Παιδιά από 4 ετών δούλευαν στα εργοστάσια, κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες, αναγκαστικά, αφού πολλές φορές ήταν ορφανά.
Οι συνθήκες και ο τρόπος συμπεριφοράς απέναντι στα παιδιά ήταν απερίγραπτες. Η αύξηση της εργασίας μειώνει κατά 1/10 τη ζωή των παιδιών και το όριο ζωής τους δεν ξεπερνά τα 40 χρόνια. Στα υφαντουργεία η θερμοκρασία του αέρα έφτανε τους 80ο C, του νερού τους 110-120ο C και τα παιδιά υπέφεραν, καθώς έβρεχαν συνέχεια τα χέρια τους με το καυτό νερό. Τα παράθυρα έμεναν κλειστά και κινδύνευαν να πεθάνουν από την αλλαγή της θερμοκρασίας, όταν έβγαιναν στο κρύο. Κοιμόντουσαν 3 σε 1 κρεβάτι, παρόλο που τους υπόσχονταν καλύτερη ζωή.



Τα παιδιά έκαναν συνήθως δουλειά σε κλωστοϋφαντουργικές βιομηχανίες. Εκεί, η δουλειά που έκαναν τα μικρότερα, 6-7 χρονών, ήταν αυτή των «σκουπιδιάρηδων». Αυτό που έπρεπε να κάνουν ήταν να μαζεύουν το μαλλί που είχε πέσει στο πάτωμα του εργοστασίου. Περιλάμβανε όμως και το σύρσιμο κάτω από τις μηχανές που δούλευαν, με πολύ συχνά τα ατυχήματα. Φυσικά, απαγορευόταν να κάτσουν τα παιδιά κάτω ή να ξεκουραστούν. Μια άλλη σημαντική δυσκολία ήταν ο τρόμος που ένιωθαν τα παιδιά, ακούγοντας και μόνο το μηχάνημα πάνω από τα κεφάλια τους, η σκόνη που υπήρχε μέσα στα εργοστάσια και τα έπνιγε και ένας δυνατός πόνος στη μέση από τη σκυφτή στάση που έπρεπε να έχουν διαρκώς. Πάντα όμως ακουγόταν και η αντίθετη άποψη των εργοστασιαρχών. Σύμφωνα με αυτούς, η δουλειά που είχαν να κάνουν τα μικρά παιδιά ήταν πανεύκολη, αφού απλά περπατούν και, όποτε θέλουν, μπορούν να καθίσουν!…

Σε όλες αυτές τις ώρες δουλειάς, δεν υπήρχε καμιά ευκαιρία ξεκούρασης. Όποιος τολμούσε να καθίσει, το πλήρωνε στην κυριολεξία με αίμα. Τα παιδιά, για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, τρώνε συνέχεια ξύλο και, κάθε φορά που υπάρχει κάποιο αντικείμενο στο οποίο μπορούν να ξεκουραστούν, δίνεται εντολή να εξαφανιστεί. Οι τιμωρίες που δέχονταν τα παιδιά, ακόμα και γι’ ασήμαντες αφορμές, ήταν πάρα πολύ σκληρές και, συνήθως, επιβάλλονταν από τους επιτηρητές. Τα παιδιά τους φοβούνταν και τους μισούσαν γι’ αυτά που έκαναν. Οι τιμωρίες μπορεί να ήταν μαστίγωμα ή άγριο γρονθοκόπημα, αρκετές φορές μέχρι θανάτου! Οι προφάσεις που έβρισκαν για να τιμωρήσουν ήταν η παραμικρή καθυστέρηση των παιδιών στη δουλειά ή και η «ανικανότητά» τους να επιτελέσουν κάποια εργασία, ανεξάρτητα από το βαθμό δυσκολίας της. Ακόμη, αν υπήρχε η οποιαδήποτε υποψία ότι κάποιος εργάτης, μεγάλα κορίτσια κυρίως (17-18 χρονών), μπορεί να το έσκαγε, έδεναν στα πόδια του σίδερα με τα οποία έπρεπε να κυκλοφορεί συνέχεια. Αυτά τα σίδερα δένονταν γύρω από τους αστραγάλους και τους γοφούς και συνδέονταν μεταξύ τους. Έτσι, τα κορίτσια έπρεπε να φορούν λιγότερα ρούχα, ακόμη και το βαρύ χειμώνα. Φυσικά, και σε αυτή την περίπτωση, υπήρχαν κάποιοι που υποστήριζαν ότι αυτά ήταν οι εξαιρέσεις και όχι ο κανόνας.

Σαν αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών, τα ατυχήματα στα εργοστάσια ήταν πάρα πολλά. Η ζωή των εργαζόμενων παιδιών δεν περιλάμβανε τίποτε άλλο από σκληρή δουλειά, κακή τροφή, τιμωρίες, ατυχήματα, αναπηρίες, αρρώστιες, θάνατο. 

Αναφορά της Επιτροπής Ορυχείων του Λόρδου Άσλεϊ (1842)
Από τα Πρακτικά του Κοινοβουλίου

Πηγαίνω στο ορυχείο γύρω στις 4 η ώρα (μερικές φορές κατά τις 3.30 το πρωί) και φεύγω στις 5.30 το απόγευμα. Όταν έχει φως τραγουδάω, ποτέ όμως μέσα στο σκοτάδι. Τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις γαλαρίες… Πολλές φορές έχω ακούσει να μιλούν για το Χριστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήρθε στη γη, ούτε γιατί πέθανε. Αλλά αυτός έβρισκε κανένα λιθαράκι για να ακουμπάει το κεφάλι του. Πόσο θα ’θελα, αντί για τις γαλαρίες, να πήγαινα στο σχολείο…


Σάρα Γκούντερ, 8 ετών

Κατεβαίνω στη γαλαρία στις 7 το πρωί και βγαίνω κατά τις 6 το απόγευμα, μερικές φορές κατά τις 7. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα. Μόνο το μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι. Στην αρχή φοβόμουνα πολύ και δεν μου άρεσε αυτό. Τώρα συνήθισα και δεν με νοιάζει. Μου φέρονται όμως καλά. Δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω.


Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών


Κατάθεση μιας βιομηχανικής εργάτριας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή



-Ποια είναι η ηλικία σου;
-23
-Πού κατοικείς;
-Στο Λυντς.
-Σε ποια ηλικία έπιασες δουλειά στο εργοστάσιο;
-Όταν ήμουν 6 χρονών
-Σε τίνος εργοστάσιο εργαζόσουν;
-Στου κυρίου Μπερκ.
-Τι είδους εργοστάσιο είναι;
-Κλωστήριο λιναριού.
-Ποια ήταν η δική σου δουλειά σ’ αυτό το εργοστάσιο;
-Άλλαζα μασούρια
-Ποιες ήταν οι ώρες εργασίας σου σ’ αυτό το εργοστάσιο;
-Από τις 5 το πρωί ως τις 9 το βράδυ όταν είχε πολλή δουλειά
-Για πόσο συνεχόμενο διάστημα εργάστηκες μ’ αυτό το εξοντωτικό ωράριο;
-Περίπου 1 χρόνο.
-Ποιες ήταν οι συνήθεις ώρες εργασίας όταν δεν είχατε τόση πολλή δουλειά;
-Από τις 6 το πρωί μέχρι τις 7 το βράδυ
-Πόσο χρόνο σας έδιναν για τα γεύματά σας;
-40 λεπτά το μεσημέρι
-Είχατε καθόλου χρόνο για να φάτε πρωινό ή να πιείτε νερό;
-Όχι, αυτά τα κάναμε όποτε μπορούσαμε
-Θεωρείς τη μεταφορά μασουριών κουραστική εργασία;
-Μάλιστα.
-Εξήγησέ μας, τι έπρεπε να κάνεις;
-Όταν τα τελάρα γεμίσουν, τα σταματάμε, βγάζουμε τις σαϊτες, μετά τα 
γεμάτα μασούρια, τα πηγαίνουμε στο μαγγάνι, ύστερα βάζουμε τα άδεια και 
τα τελάρα ξεκινάνε και πάλι.
-Γι’ αυτή τη δουλειά είσαι συνέχεια όρθια;
-Μάλιστα, έχει τόσα πολλά τελάρα και πάνε τόσο γρήγορα…
-Η εργασία σου είναι πολύ εξοντωτική;
-Μάλιστα, δεν έχεις καιρό για τίποτα.
-Αν καθυστερούσατε λίγο ή αργούσατε τι σας έκαναν;
-Μας χτυπούσαν με τη λουρίδα.
-Και συνηθίζουν να χτυπούν εκείνους που δεν δουλεύουν γρήγορα;
-Μάλιστα.
-Συνεχώς;
-Μάλιστα.
-Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια;
-Μάλιστα.
-Εσένα σε χτύπησαν ποτέ;
-Μάλιστα.
-Δυνατά;
-Μάλιστα.
-Χρησιμοποιούν τη λουρίδα για να σας χτυπούν δυνατά;
-Μάλιστα. Ο επιστάτης πήγαινε στην άκρη του δωματίου, εκεί που δουλεύουν 
τα μικρά κορίτσια, έπαιρνε μια λουρίδα και μια σφυρίχτρα στο στόμα του 
και μερικές φορές έπαιρνε μια αλυσίδα και τα έδενε και τα χτυπούσε.
-Για ποιο λόγο;
-Ήταν πολύ θυμωμένος.
-Έμενες μακριά από το εργοστάσιο;
-Μάλιστα, 2 μίλια.
-Είχες ρολόι;
-Όχι, δεν είχαμε.
-Κατά κανόνα, έφτανες στην ώρα σου;
-Μάλιστα. Η μητέρα μου ξυπνούσε στις 4 το πρωί, αλλά και στις 2 το πρωί.Οι ανθρακωρύχοι πήγαιναν στη δουλειά τους στις 3 ή στις 4 κι όταν τους άκουγε να προχωρούν, σηκωνόταν από το ζεστό της κρεβάτι κι έβγαινε έξω να τους ρωτήσει την ώρα. Και μερικές φορές ήμουν στο Χάνσλετ Καρ στις 2 το πρωί κι έβρεχε δυνατά και περιμέναμε μέχρι ν’ ανοίξει το εργοστάσιο.

-Η σοβαρή παραμόρφωση στο σώμα σου είναι συνέπεια αυτής της εργασίας;
-Μάλιστα.
-Πότε σου συνέβη;
-Ήμουν περίπου 13 χρονών όταν άρχισε, κι από τότε χειροτέρεψε. Πάνε 5 
χρόνια αφότου πέθανε η μητέρα μου κι η μητέρα μου δεν κατάφερε ποτέ να
μου πάρει ένα καλό ζευγάρι δεκανίκια για να με κρατούν. Όταν πέθανε η
μητέρα μου, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου και έτσι πήρα ένα ζευγάρι.
-Είχες ευθυτενές παράστημα και ήσουν υγιής πριν εργαστείς στο εργοστάσιο;
-Μάλιστα, ήμουν τόσο ευθυτενής ως κοριτσάκι, που πηγαινοερχόμουν στην
πόλη.
-Ήσουν ευθυτενής ώσπου να γίνεις 13 ετών;
-Μάλιστα.
-Η παραμόρφωσή σου σου προκάλεσε πολύ πόνο και κούραση;
-Ναι, δεν μπορώ να περιγράψω τον πόνο που μ’ έπιανε κάθε φορά.
-Ξέρεις κανέναν άλλο που η υγεία του να έπαθε παρόμοια βλάβη;
-Βλάβη, μάλιστα, αλλά όχι πολλούς ανάπηρους σαν εμένα.
-Είναι πολύ συνηθισμένο να έχει κανείς αδύνατους αστραγάλους και στραβά 
γόνατα;
-Ναι, πραγματικά πολύ συνηθισμένο.
-Αυτό προκαλείται από τη δουλειά στο αδράχτι;
-Ναι.
-Που ζεις τώρα;
-Στο φτωχοκομείο.
-Δήλωσε τι πιστεύεις για τις συνθήκες που αντιμετώπισες όλο αυτό το 
διάστημα της εργασίας σου και τι σκεφτόσουν για τη σκληρότητα και τις
ταλαιπωρίες της. 
Η μάρτυς ήταν πολύ συγκινημένη και δεν μπόρεσε ν’ απαντήσει στην ερώτηση

Ελίζαμπεθ Μπέντλεϊ, 23 ετών






Εμείς οι γυναίκες
Αμερικάνικο τραγούδι

Είμαστε μεις οι γυναίκες,
που τον ιδρώτα μας στ’ αργαστήρια αφήνουμε
που δουλεύουμε με το κομμάτι,
στα εργοστάσια των τροφίμων και τα ραφτάδικα,
των μεταλλείων οι γυναίκες,
που ήλιο ποτέ δε βλέπουν.
Είμαστε μεις οι γυναίκες,
που για 5 σέντσια την ώρα,
13 ώρες τη μέρα σκληρά δουλεύουμε,
οι φάντρες, οι κλώστρες, 
των κρεοπωλείων οι γυναίκες,
αυτές που τσακιζόμαστε πάνω απ’ τον αργαλειό.
Είμαστε όμως κι οι γυναίκες με τις πικέτες,
οι γυναίκες συνδικαλίστριες,
οι απεργοί που μποϋκοτάρουμε τον εργοδότη,
οι νικήτριες γυναίκες των απεργιών πείνας,
που τολμούν και τραγουδούν.
Κι ακόμη είμαστε οι γυναίκες που διαμαρτύρονται,
πέρα από τις βουβές και άλαλες σελίδες της ιστορίας,
ηχώ από πέπλους σκεπασμένη,
πέρα από την εσκεμμένη, τέλεια σιωπή της ιστορίας,
εκεί που μεταξύ μας βρισκόμαστε,
εκεί που βρίσκουμε τους εαυτούς μας,
εκεί που πολλές ιστορίες μαζεύουμε
και σε μια νέα εποχή

                  ΟΛΕΣ σαν ΜΙΑ τις γιορτάζουμε.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΣΜΠ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΕΕΡΦΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΙΚΑΙΑΣ - ΡΕΝΤΗ



Την Τετάρτη 1/2/2012 αντιπροσωπεία του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά - ΑΣΜΠ και της Κίνησης Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή - ΚΕΕΡΦΑ κάναμε παρέμβαση στο Δημοτικό Συμβούλιο Νίκαιας Ρέντη, όπου καταθέσαμε κείμενο με προτάσεις για την αντιμετώπιση του σοβαρού αυτού θέματος, που έχει πάρει ιδιαίτερες διαστάσεις στη περιοχή μας.

Κατά την συνάντηση δόθηκε ο λόγος στον πρόεδρο του σχολείου μας, Φώτη Ανδρεόπουλο, ο οποίος αφού ενημέρωσε για την επίθεση σε βάρος μαθητή του σχολείου μας, κάλεσε το Δήμο να πάρει πρωτοβουλίες ιδιαίτερα μέσα στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της περιοχής, με στόχο να αποτρέψουμε την εξάπλωση των φασιστικών συμμοριών.

Ο Δήμαρχος Νίκαιας-Ρέντη αποδέχτηκε τις δύο πρώτες από τις προτάσεις του κειμένου μας και δεσμεύτηκε ότι θα τις υλοποιήσει. Δηλαδή να γίνει σύσκεψη με τα 15μελή των Γυμνασίων -Λυκείων, τους Συλλόγους Γονέων και τους Συλλόγους εκπαιδευτικών (που θα την αναλάβει το Γραφείο παιδείας του Δήμου) και να διοργανώσει μία αντιφασιστική- αντιρατσιστική εκδήλωση κοντά στις 7 Μάρτη, επέτειο της Μάχης της Κοκκινιάς.

Παραθέτουμε το κείμενο - πρόταση.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΙΚΑΙΑΣ-ΡΕΝΤΗ

Τα περιστατικά των βίαιων επιθέσεων σε βάρος μεταναστών στην περιοχή του Village Park στα όρια του Δήμου μας, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά। Ομάδες 10-20 ατόμων ηλικίας 15-17 χρονών στήνουν καρτέρι στις στάσεις των λεωφορείων επί της Θηβών ή επί της Π. Ράλλη και οργανώνουν επιθέσεις σε μετανάστες που επιστρέφουν τη νύχτα με τα λεωφορεία μετά από το μεροκάματο ή από το μάθημά τους στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά. Ταυτόχρονα στα σχολεία και στους δρόμους της περιοχής έχουν τους τελευταίους μήνες εμφανιστεί φασιστικά συνθήματα, αγκυλωτοί σταυροί και άλλα ναζιστικά σύμβολα.
Η δολοφονική δράση φασιστικών ομάδων στην περιοχή είναι γνωστή εδώ και καιρό. Εχουν γίνει επιθέσεις σε Πακιστανούς μετανάστες μέσα στα λεωφορεία, μαχαιρώματα στον Άγιο Νικόλα, ξυλοδαρμοί σε άλλες περιοχές της Νίκαιας, του Ρέντη και του Κορυδαλλού. Για όλες αυτές τις επιθέσεις η αστυνομία δείχνει είτε ανοχή και αδιαφορία είτε προτιμά να κάνει ελέγχους στα ίδια τα θύματα.
Τον περασμένο Νοέμβρη η Νίκαια επιλέχθηκε ως τόπος πραγματοποίησης συγκέντρωσης μίσους από τη γνωστή για τις δολοφονικές της επιθέσεις ναζιστική οργάνωση “Χρυσή Αυγή”. Η πάγια τακτική αυτής της δολοφονικής συμμορίας είναι να στρατολογεί μαθητές και άνεργη νεολαία, για να οργανώνουν πογκρόμ κατά μεταναστών και να επιτίθονται κατά κάθε μορφής συλλογικής δράσης. Επιτέθηκαν ακόμα και στους απεργούς Χαλυβουργούς στο Βόλο αλλά και κατά του προέδρου της ΠΟΕ - ΟΤΑ και των εργαζόμενων του Δήμου Λαγκαδά, στη διάρκεια κατάληψης κατά της ιδιωτικοποίησης της καθαριότητας. Στόχος τους είναι αξιοποιώντας την οικονομική και κοινωνική κρίση που γεννούν οι πολιτικές του ΔΝΤ και των Μνημονίων, να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία από τους πραγματικούς υπεύθυνους και να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Αυτή την περίοδο ιδιαίτερα, εξαπολύουν μια προεκλογική εκστρατεία τρόμου, στοχοποιώντας γειτονιές με πλούσια αντιφασιστική παράδοση.
Δεν πρέπει να αφήσουμε σε μία περιοχή που έχει γράψει ιστορία αντιφασιστικού αγώνα, να κυκλοφορούν ανενόχλητοι νοσταλγοί του Χίτλερ και του ολοκαυτώματος και να χρησιμοποιούν μαθητές των σχολείων της περιοχής μετατρέποντας τους σε ομάδες κρούσης, κατά τα πρότυπα του Αγίου Παντελεήμονα.
Καλούμε το Δημοτικό Συμβούλιο μαζί με όλους τους φορείς τις περιοχής να πάρουν ενωτικές πρωτοβουλίες για να εξαλειφθούν τα φαινόμενα ρατσισμού που παίρνουν τη μορφή ακραίων φασιστικών επιθέσεων, για να μην αφήσουμε τα σχολεία μας να μετατραπούν σε ορμητήρια για τις επιθέσεις φασιστικών συμμοριών.
Προτείνουμε συγκεκριμένα




*Ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο να καλέσουν άμεσα κοινή σύσκεψη των Συλλόγων Γονέων, των 15μελών Μαθητικών Συμβουλίων Γυμνασίων και Λυκείων, της ΕΛΜΕ Πειραιά και της ΕΛΜΕ Β’ Πειραιά, των Διδασκαλικών Συλλόγων για να συζητηθεί το πρόβλημα.

*Να διοργανωθεί εκδήλωση υπό την αιγίδα του Δήμου και με ανοιχτή πρόσκληση προς όλους τους φορείς (σωματεία, συλλόγους) ενόψει της 7ης Μάρτη, ημέρα επετείου της Μάχης της Κοκκινιάς

*Να διοργανωθούν μέσα στα σχολεία δίωρες εκδηλώσεις –συζητήσεις-εκθέσεις ζωγραφικής- φωτογραφίας, ενόψει της 21 Μάρτη παγκόσμιας ημέρας για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων.

Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά




Κίνηση “Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή”, Νίκαιας-Ρέντη-Κορυδαλλού