Under - Κρυμμένες Φωνές ( .. που όμως ποτέ τους δεν σώπασαν ! )

Από την επίσκεψη του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά

στο Θέατρο "Σημείο" για την παράσταση Under - Κρυμμένες φωνές

Πέντε στόματα επί σκηνής ραμμένα. Ασάλευτες φιγούρες με τα βλέμματά τους εγκλωβισμένα σε ένα αδιαπέραστο κενό
που τα νικάει ο φόβος. Ένας καταιγισμός από ριπές, σου γαζώνει την ψυχή και τον εγκέφαλο. Το ανελέητο κυνηγητό αρχίζει.
Τρέχουν να σωθούν, εκβιάζονται, απειλούνται και σπάνε κλαίγοντας τραγουδώντας με ένα όπλο πάντα στραμμένο πάνω τους.
Κάποιοι από αυτούς φυγαδεύονται σε μια άγνωστη χώρα ξεδιπλώνοντας το χάρτη της πορείας τους μπροστά στα μάτια μας.
Δεν είναι πλέον άνθρωποι, είναι προϊόντα προς εκμετάλλευση. Ποδοπατημένες συνειδήσεις με τσαλακωμένα όνειρα που συναθροίζονται
στο σκοτάδι προκειμένου να κρυφτούν για να περάσουν τα σύνορα και εγκαταλείπονται ανίσχυροι στα χέρια της Μαφίας των συνόρων που αν τολμήσεις και μιλήσεις "κόβει δάχτυλα .. κόβει μύτες .. κόβει αυτιά " ...
Τα νερά ενός ποταμού ξεχειλίζουν επικίνδυνα και πλημμυρίζουν τη σκηνή του θεάτρου. Το ύψος της στάθμης το μετράμε πλέον
με τα σώματα που αργά και ανάλαφρα ανεβαίνουν προς την επιφάνεια, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή μερικά μέτρα πιο κάτω ..
1 , 2 , 3 , 4 και η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει, όμως εμείς "πρέπει να ζήσουμε .. θα ζήσουμε !! "
Η άφιξη στη νέα χώρα δεν αργεί. Η θέση τους δεδομένη. Ένα τραπέζι που αλλάζει συνεχώς θέση μαζί με τις καρέκλες του,
πάνω - κάτω, δεξιά - αριστερά, μετά  τις απαιτήσεις και τις στριγκές φωνές του εντολέα και δεν είναι μόνο ένας ..
Μια νεύρωση που επιμένει να μάθω να προφέρω το όνομά μου σωστά για να μην το ξεχάσω.
"Με λένε Σαβάζ .. Με λένε Σαβάζ !! " - επαναλαμβάνει ο ήρωας, εκλιπαρώντας.
 "Ποτέ κανείς δεν με φώναξε με το όνομά μου .."
Το φως της σκηνής αργοσβήνει. Μια γυναικεία φιγούρα που αδυνατεί να ολοκληρώσει τις σκέψεις της σε μια κίνηση ματαιωμένη ανίσχυρη επιστρέφει, αναπολώντας την προηγούμενη ζωή της. Τώρα πια "δεν μου επιτρέπεται να τρώω μαζί τους .. είμαι Under .."
και η ανάγκη για μια νέα ζωή ανατέλλει μέσα από τοίχους προκαταλήψεων, ανταγωνισμού και μισαλλοδοξίας.
Στο λεωφορείο, στη δουλειά, στα Δημόσια Νοσοκομεία, στην αναζήτηση για μια Visa  και μιας νέας ταυτότητας.
"Τι είναι η Πατρίδα μου ? .. μην είναι οι κάμποι, μην είναι τα άσπαρτα ψηλά βουνά ?
 Όλα πατρίδα μας ! Κι αυτὰ κι εκείνα και κάτι πού ῾χουμε μεσ' την καρδιὰ !! " - δηλώνει περίτρανα ο δάσκαλος σε μια αίθουσα
σχολείου εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας σε μαθητές που ασθμαίνοντας προσπαθούν να προλάβουν να μάθουν,
να αφουγκραστούν και να κατανοήσουν τους χτύπους της ελληνικής καρδιάς και τον τρόπο ζωής μας προκειμένου να ενταχθούν
το συντομότερο στο σώμα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας που μοιάζει ήδη να έχει πέσει σε κώμα.
Και ω του θαύματος (!) μαθαίνουν επιτέλους να μιλούν .. ακατάπαυστα !!
Οι κρυμμένες φωνές εξεγείρονται και ματώνουν. Διακόπτει η μια την άλλη από την ανάγκη τους να εκφραστούν.
Χτυπιούνται αδυσώπητα μέσα από τις εμπειρίες τους. Να προηγηθεί τι ? Να τις σταματήσει ποιος ?
Τώρα πια ξέρουν οτι είναι εδώ !! Τώρα πια κρίνουν και κρίνονται αποκλειστικά και μόνο μέσα από αυτό !

Είναι από τις ελάχιστες φορές που ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει παράλληλα με τις ανάσες των μαθητών μας,
ακολουθώντας το ταξίδι της φυγής τους σε μια επώδυνη αλλά λυτρωτική επανάληψη.
Είχα πολλούς ενδοιασμούς για το αν θα έπρεπε να υποβληθούν σε αυτή την εμπειρία ξανά και ξανά.
Να επαναφέρω στη μνήμη τους όλα αυτά που κάποτε τους πλήγωναν και άλλοτε τους έκαναν  να ντρέπονται
για αυτό που είναι ή για αυτό που κάποιους άλλους τους εξυπηρετεί να παραμείνουν για πάντα under ..
Όταν όμως όλοι τους σηκώθηκαν από τη θέση τους χειροκροτώντας τους συντελεστές και τους ηθοποιούς της παράστασης, κατακλύζοντας την σκηνή για να φωτογραφηθούν μαζί τους και γίναμε όλοι μια αγκαλιά, τότε κατάλαβα πως είχα πάρει
τη σωστή απόφαση !! Ήταν κάτι που έπρεπε να δουν , να το πιστέψουν και να το αγαπήσουν από την αρχή 
σαν να πρόκειται για την ίδια τους τη ζωή. Και αυτό ήταν ..
Λυτρωμένοι και εξυψωμένοι μέσα από το δραματουργικό ταλέντο του σκηνοθέτη και των ηθοποιών που πήραν μέρος
σε αυτή την παράσταση και με όλους εμάς δίπλα τους συμπαραστάτες -  συμμέτοχους και άλλες φορές συνένοχους - εν αγνοία μας - για όλα αυτά που καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν ..

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θέατρο Σημείο για τη φιλοξενία του,
στο Σκηνοθέτη της Παράστασης Νίκο Διαμαντή ( Under - Κρυμμένες Φωνές )
και σε όλα τα αστέρια επί σκηνής : Έλενα Αρβανίτη, Arash Hamedian,
Χρήστο Σκούρτα, Μικέ Γλύκα και Σταύρο Γιαννακόπουλο για το ήθος που παράγουν
μέσα από το έργο τους , δικαιώνοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο
τη σύγχρονη Ελληνική Δραματουργία. 

Μια παράσταση που οφείλουμε όλοι να δούμε
και να την υποστηρίξουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ! 

Θέατρο "Σημείο"
Χαρ. Τρικούπη 4 - Καλλιθέα
Under - Κρυμμένες Φωνές
Κάθε Πέμπτη 9:30 μ.μ

Βίντεο Υλικό από την Παράσταση εδώ :
https://www.youtube.com/watch?v=1WT5D6UJawY

Η Ιστοσελίδα του Θεάτρου :
http://semio-theatre.blogspot.gr/

Για το 2015 : Εστιάζουμε στον Άνθρωπο και μοιραζόμαστε τα όνειρά μας !!!

Φως, Ζωή, Τέχνη, 

Άνθρωπος, Αγάπη, Προοπτική,

Αφαίρεση, Υφή, Κίνηση, Χρώμα .... 

Την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου και ώρα 7:30 μ.μ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ανοιχτού μας Σχολείου 

θα γίνει η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας μας. 

Παράλληλα στον ίδιο χώρο θα πραγματοποιηθεί φωτογραφική έκθεση με έργα μαθητών μας
μετά από την ολοκλήρωση του κύκλου σεμιναρίων φωτογραφίας
της εκλεκτής συναδέλφου, Λίζας Καλαντίδη.

Ελάτε να θαυμάσετε από κοντά το ταλέντο, την δημιουργική φαντασία,
τα παιχνίδια με το φως και την ευαισθησία των νέων μας καλλιτεχνών
όπως και να μοιραστούμε κομμάτι κομμάτι την Πρωτοχρονιάτικη πίτα μας
και τα κοινά μας όνειρα για το 2015

                                                                               Σας περιμένουμε όλους !!!

Με τη δική Σας πίστη και θέληση για το 2015 !!

Ξεκινήσαμε στις 7 & 14 Σεπτεμβρίου τις εγγραφές για την νέα μας σχολική χρονιά 2014 - 2015 ενώ η έναρξη των μαθημάτων μας
έγινε επίσημα την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου του 2014. Ο χώρος της Γραμματείας πραγματικά άνθισε με νέα πρόσωπα που είχαν όρεξη για δουλειά και υποδεχόντουσαν τους ενδιαφερόμενους πάντα χαμογελαστοί και κατατοπισμένοι πλήρως για τον νέο κύκλο μαθημάτων του Α.Σ.Μ.Π όσο και για τις μέρες και ώρες λειτουργίας του.
Κατά την διάρκεια των νέων εγγραφών όσο και κατά την πορεία των μαθημάτων μας πολλά δεδομένα άλλαξαν αναγκαστικά
προκειμένου να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο μεγάλο αριθμό των ανθρώπων που συνέχισαν να δείχνουν αμέριστα
το ενδιαφέρον τους και την συμμετοχή τους για τα νέα μας τμήματα όσο και για αυτά που ήδη λειτουργούσαν από πέρσι.
Νέα τμήματα όπως αυτά των Κινέζικων, των Αραβικών, των Παραδοσιακών Χορών, το Δημιουργικό Εργαστήρι
και ο κύκλος σεμιναρίων για την τέχνη της Φωτογραφίας δημιουργήθηκαν, όπως και κάθε Τετάρτη ένα νέο τμήμα ενισχυτικής διδασκαλίας Ελληνικών προστέθηκε.
Παράλληλα ενισχύθηκαν τα ξενόγλωσσα τμήματά μας από νέους εθελοντές και δημιουργήθηκαν τμήματα διαφορετικών επιπέδων
( αρχαρίων - μέσου και προχωρημένου επιπέδου ) για τα Αγγλικά, τα Ισπανικά και τα Γαλλικά καθώς συνέχισαν να "τρέχουν"
τα τμήματα των Γερμανικών, των Σουηδικών, των Ιταλικών, των  Ουρντού και των δύο τμημάτων της Πληροφορικής.
Ο σύγχρονος χορός και οι Θεατρικοί Αυτοσχεδιασμοί σαν μέσο αυτοέκφρασης αναπτύχθηκαν και ενισχύθηκαν επίσης από νέα μέλη. Συνοπτικά αυτή τη στιγμή λειτουργούν 21 ξενόγλωσσα τμήματα μαζί με αυτά της Καλλιτεχνικής Δημιουργίας και της Πληροφορικής.
Και στα τμήματα των Ελληνικών όμως η προσέλευση ξεπέρασε κάθε προσδοκία !
Ουσιαστικά δημιουργήθηκαν 16 τμήματα διαφορετικών επιπέδων όπου συμπεριλαμβάνονται μέσα σε αυτά και τα τμήματα
για την προετοιμασία και την απόκτηση Πιστοποίησης της Ελληνικής Γλώσσας όπως και τα τμήματα Ανάγνωσης & Γραφής
αλλά και της Ιστορίας & Πολιτισμού. Το Ανοιχτό μας Σχολείο απαριθμεί πλέον 37 τμήματα συνολικά, με 367 νέες εγγραφές 
στο ενεργητικό του, από το Σεπτέμβριο του 2014 (όπου οι 120 από αυτές αφορούν Έλληνες μαθητές στα ξενόγλωσσα τμήματα και οι υπόλοιπες 187 αφορούν μετανάστες, στα τμήματα των Ελληνικών ) συν τους σταθερούς μαθητές του Σχολείου μας, οι οποίοι συνεχίζουν και φέτος.

Για τον απολογισμό της χρονιάς που ετοιμάζεται να φύγει αποφασίσαμε να εστιάσουμε κυρίως
στο εκπαιδευτικό έργο του Σχολείου μας αφού αποτελεί την σημαντικότερη πλευρά της δράσης μας
χωρίς να εξαιρούνται από αυτήν η συνεχή παρουσία μας και υποστήριξή μας στα καθημερινά προβλήματα
των συνανθρώπων μας, ντόπιων και μεταναστών.

Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά για την συμμετοχή και την υποστήριξή σας στο Α.Σ.Μ.Π όπως και σε κάθε προσπάθεια
που κάνουμε επειδή με αυτόν τον τρόπο μας αποδεικνύετε έμπρακτα οτι αυτό το Σχολείο -περισσότερο από ποτέ-  είναι Δικό Σας,
ζει μέσα από εσάς και μπορεί να συνεχίζει μέσα από την δική σας πίστη και θέληση !

Ευχόμαστε σε όλους μια πιο γλυκιά Πατρίδα για το 2015, πιο ευαίσθητη στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, 
πιο συμπονετική για τον πλησίον της και πάνω από όλα πιο Δίκαιη και πιο Ενάρετη επί του ασθενέστερου. 
Μια κοινωνία φτιαγμένη από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο ενάντια στις διακρίσεις και την μισαλλοδοξία,
έτσι ακριβώς όπως αρμόζει σε κάθε πολιτισμένη και σύγχρονη κοινωνία. 

* Το ραντεβού μας ανανεώνεται για το Σάββατο 10 Ιανουαρίου
   όπως και για την Κυριακή 11 Ιανουαρίου του 2015
   μετά το πέρας της Εορταστικής περιόδου

Για μια παγκόσμια μέρα στο δρόμο σας ..

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί ποιός είναι ο λόγος ύπαρξης όλων αυτών των "Παγκόσμιων ημερών" και αν πραγματικά υπάρχει κάποιο νόημα για να γιορτάζουμε έστω και συμβολικά παρόμοιες μέρες .. Αν είναι ένας τρόπος για να φυγαδεύουμε τις ενοχές μας απέναντι σε όλα αυτά που μπορούμε να νικήσουμε και που απλά ίσως να μην το επιθυμούμε αρκετά ή να μην το πολυπιστεύουμε
ώστε να χρειαζόμαστε κάτι που να επιστρατεύει και να ανασύρει από την μνήμη μας ένα δικό μας λόγο ύπαρξης και όχι όλων αυτών
των ανθρώπων αφού σίγουρα αν δεν υπήρχαν αυτοί δεν θα υπήρχαμε ούτε όλοι εμείς ..  Όπως και να έχει όμως , για ό,τι κι αν ισχύει είναι σημαντική η παρουσία μας, η συμμετοχή μας, η κοινή μας συνεργασία και συνύπαρξη προκειμένου να σταθούμε δυνατοί
και ενωμένοι στις αντιξοότητες που επιβαρύνουν την καθημερινότητα μας και μας υπενθυμίζει όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Δεν μας επιτρέπεται να ξεχνάμε, να αδιαφορούμε, να δημιουργούμε συνθήκες που αφορούν αποκλειστικά και μόνο την προσωπική μας "ευτυχία και επίπλαστη ευημερία" χωρίς να παίρνουμε σοβαρά υπόψιν μας πως ό,τι αποτελεί ίσως δική μας "καθημερινότητα"
για κάποιους άλλους αποτελεί ακόμα ένα άπιαστο όνειρο και μια επιτακτική ανάγκη διεκδίκησης και αγώνα ή αγωνίας αν θέλετε,
για τα αυτονόητα .. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ακόμα και εμείς που προσπαθούμε για όλα αυτά, έχουμε καταφέρει να λύσουμε βασικά προβλήματα της επιβίωσης μας και έχουμε την πολυτέλεια να ασχολούμαστε με τα προβλήματα κάποιων άλλων ..
Απλώς έχουμε έγκαιρα συνειδητοποιήσει πως αυτός ο αγώνας και η αναγκαιότητα διεκδίκησης είναι κάτι που μας αφορά όλους ανεξαιρέτως .. Αφορά εμάς , τους γονείς μας , τα παιδιά μας και εδώ που έχουμε φτάσει ίσως να αφορά ακόμα και τα εγγόνια μας ..
Τα ανθρώπινα και εργατικά δικαιώματα σε όλες τις γωνιές του πλανήτη είναι κοινά για όλους αν θέλουμε να μιλάμε για μια ζωή
με αξιοπρέπεια, αυτοεκτίμηση και ελπίδα για το μέλλον.

Όπως κάθε χρόνο λοιπόν και για άλλη μια φορά , το Ανοιχτό μας Σχολείο
την συγκεκριμένη μέρα βρέθηκε στον πεζόδρομο της πλατείας Κοραή
στον Πειραιά, κεράσαμε  τους περαστικούς τσίπουρο, κρασί, ελιές, χειροποίητα γλυκά και ζεστό ψωμί .. Ακούσαμε τους προβληματισμούς,
την ανησυχία τους και βρήκαμε τη δύναμη να γελάσουμε παρέα με όλα τα παράδοξα που χαρακτηρίζουν την σύγχρονη Ελληνική κοινωνία ..
Άνθρωποι ευφυέστατοι, μοναχικοί, αγουροξυπνημένοι, χαμογελαστοί, σκυθρωποί, παραγκωνισμένοι .. άνθρωποι ευχάριστοι, χαμογελαστοί, διστακτικοί, απορημένοι ..

Ποιοι είμαστε εμείς και τι θέλουμε .. τι θέλουμε να πετύχουμε με όλο αυτό .. ποιο είναι το έργο μας και σε ποιούς  απευθυνόμαστε .. Ποιος είναι ο λόγος που στεκόμαστε μέσα στη βροχή και κρυώνουμε μια τέτοια μέρα
αντί να είμαστε στα σπίτια μας ή στις δουλειές μας ..
Τι περιμένουμε και σε τι ελπίζουμε ..
Αναπάντητα ερωτήματα που κάποιοι τα εκφράζουν ανοιχτά
και άλλοι απλά τα σκέφτονται.
Παράλληλα κάποιοι άλλοι αντί να αναρωτιούνται, έρχονται με τα χέρια φορτωμένα φάρμακα και τρόφιμα για το Κομπάνι ..
Που να τα αφήσουμε ? .. Με τι τρόπο θα φτάσουν ως εκεί ?
Με τους Σύρους πρόσφυγες στο Σύνταγμα τι απέγινε ?
Που τα πήγαν τα παιδιά ? 

Αγνοούνται ακόμα .. 
Αυτοί όπως και άλλες τόσες χιλιάδες άνθρωποι, αγνοούνται ακόμα ..
Εμείς, εσείς και όλοι αυτοί  .. 
Στο κέντρο μιας πόλης .. στην πόλη του Πειραιά και της Αθήνας .. 
σε όλες τις μεγαλουπόλεις και τα χωριά του κόσμου .. 
Εκεί όπως κάθε χρόνο που αγνοούνται όλοι ... 

... εμείς θα βρίσκουμε πάντα τον τρόπο και έναν ακόμα λόγο 
για να είμαστε κοντά Σας ...

Μια μέρα για έναν κόσμο που μπορεί !

                                     Το Ανοιχτό μας Σχολείο την Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου θα βρίσκεται όπως κάθε χρόνο

                                     στον πεζόδρομο της οδού Κοραή στον Πειραιά μεταξύ των ωρών 11:00 π.μ - 16:00 μ.μ 

                                     με χειροποίητα δώρα και κεράσματα από τους μαθητές μας και τους διδάσκοντες

                                     για όλους εσάς που θα θελήσετε να μας γνωρίσετε από κοντά.

                                                 Η Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη είναι μια μέρα σεβασμού 

                                                 περηφάνιας και αξιοπρέπειας για τον καθημερινό αγώνα 

                                                 που πρέπει να δίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι 

                                                 για τους ίδιους όσο και για τις οικογένειές τους 

                                                 αναζητώντας το δικαίωμα για μια καλύτερη ζωή. 

                                                 Είναι χρέος μας να καλλιεργούμε συνθήκες ασφάλειας 

                                                 και να χτίζουμε γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ μας 

                                                 για ένα πρόβλημα επιβίωσης που μας αφορά όλους 

                                                 αφού Πατρίδα μας ήταν πάντα ο Άνθρωπος. 

                                                                     Σας Περιμένουμε !!

Υπενθύμιση : 
Την συγκεκριμένη μέρα στον πεζόδρομο της οδού Κοραή το Σχολείο μας θα συνεχίσει 
να δέχεται προσφορές σε τρόφιμα μακράς διαρκείας όπως :
Όσπρια και σιτηρά, μπισκότα, φρυγανιές, δημητριακά, παξιμάδια και μπάρες δημητριακών, 
ζάχαρη, βρεφικές τροφές σε μορφή σκόνης κ.α 
όπως επίσης και σε φάρμακα τύπου : αντιβιοτικών, παυσίπονων-αναλγητικών, αντιφλεγμονώδη, 
επιδέσμους και γάζες προκειμένου να σταλούν στο Κομπάνι της Συρίας σαν μια πράξη αλληλεγγύης 
και συμπαράστασης στο δύσκολο αγώνα των κατοίκων της περιοχής. 

Περιμένουμε την δική σας υποστήριξη και συμμετοχή για να ενισχύσετε 

και εσείς με όποιο τρόπο μπορείτε αυτήν την προσπάθεια.

 

Φώναξε τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη και να τη σπείρουν ..

Ο δωδεκάχρονος Αζίζ Καντίρ εργάζεται με τον πατέρα του σε συνεργείο επισκευής αγροτικών μηχανημάτων . Ο εβδομαδιαίος μισθός του είναι 20 τουρκικές λίρες (7 ευρώ) περίπου. Ζούσε με την οικογένειά του στην περιοχή Μιναζάρα, κοντά στο Κομπάνι, και τώρα μένει με συγγενείς. Ο αδερφός του αποφάσισε να φύγει για τον Λίβανο, όπου έχει βρει εργασία.

Ο δωδεκάχρονος Μουσταφά Αζίζ εργάζεται σε κουρείο της τουρκικής επαρχίας.Κατέφυγε στην Τουρκία από το Κομπάνι με τους γονείς του και τα δέκα αδέρφια του. Εργάζεται 5 - 8 ώρες την ημέρα στο κουρείο και αμείβεται με περίπου 10 τουρκικές λίρες (3,5 ευρώ) την ημέρα. Η οικογένεια του ελπίζει ότι με την εξομάλυνση της κατάστασης θα μπορέσουν να επιστρέψουν στον τόπο τους και ο ίδιος στο σχολείο. 

Ο δεκαπεντάχρονος Χάτζι Αλί δουλεύει με τον αδερφό του σε εργαστήριο υδραυλικών εγκαταστάσεων . Πληρώνεται 20 τουρκικές λίρες (7 ευρώ)

την εβδομάδα. Ο Χάτζι έχει σταματήσει πια να πηγαίνει στο σχολείο του, 

το οποίο βρίσκεται στο Κομπάνι.

Ο δεκαπεντάχρονος Μαχμούντ Ασμά εργάζεται σε αγορά φρούτων και λαχανικών  και αμείβεται με 10 τουρκικές λίρες (3,5 ευρώ) την εβδομάδα. 

Με τα χρήματα αυτά βοηθά την οικογένειά του καθώς ο πατέρας του είναι άνεργος και ονειρεύεται την επιστροφή του στην πατρίδα του.

Ο δεκατριάχρονος Κελάλ Ίσο εργάζεται σε φούρνο 7 - 12 ώρες την ημέρα, με εβδομαδιαίο μισθό 20 τουρκικές λίρες (7 ευρώ). Ο Κελάλ ζει με την οικογένειά του σε αποθήκη. Ο πατέρας του δούλευε σε οικοδομές αλλά είναι πλέον άνεργος. Αρμοδιότητα του Κελάλ
είναι ο καθαρισμός του καταστήματος και η συσκευασία του ψωμιού. 

Ο εντεκάχρονος Χαμουντέ Καρτού εργάζεται σε κατάστημα ρούχων όπου πληρώνεται 20 τουρκικές λίρες (7 ευρώ) την εβδομάδα. Επρόκειτο να ξεκινήσει την πέμπτη τάξη του δημοτικού στο Κομπάνι, όταν αναγκάστηκε να φύγει με την οικογένειά του για την Τουρκία. Ο πατέρας του, μηχανικός στο επάγγελμα, είναι άνεργος και ο Χαμουντέ με τα αδέρφια του εργάζονται, ώστε να καλύψουν τα έξοδα του ενοικίου του νέου τους σπιτιού.

Ο δεκατριάχρονος Αζάντ Μοχάμεντ εργάζεται σε συνεργείο αυτοκινήτων. Οι γονείς του και τα εννιά του αδέρφια αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Κομπάνι και ζουν σε προσφυγικό καταυλισμό. Ο Αζάντ είναι το μόνο μέλος της οικογένειας που εργάζεται και παίρνει 7 ευρώ την εβδομάδα.

Ο δεκάχρονος πρόσφυγας Μαχμούντ Σεσό εργάζεται στη λαχαναγορά για 

1 - 1,7 ευρώ την ημέρα. Ο Μαχμούντ και ο αδερφός του εργάζονται για να βοηθήσουν την οικογένειά τους που ζει πια σε προσφυγικό καταυλισμό.

Πολλά από αυτά τα παιδιά καταφέρανε ήδη και φτάσανε μια ανάσα δρόμο έξω από τα σπίτια μας.

Στα μάτια τους μπορείς να διακρίνεις όλα όσα φοβάσαι να παραδεχθείς. 

Στέκεσαι αμήχανος μπροστά σε όλα αυτά που δεν θες να θυμάσαι. Ζητάς μια ευκαιρία να συγχωρέσεις τον εαυτό σου 

για όλα αυτά που σε ανάγκασαν να ανεχτείς. Για όλα αυτά που μπορείς .. κάνε κάτι !  

Και αυτό επειδή ο Χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει ( κατά τον Ηράκλειτο ) και όταν στερούμε από τα παιδιά το παιχνίδι 

είναι σαν να καταδικάζουμε τους εαυτούς μας σε αιώνια Λήθη .. 

Το Ανοιχτό μας Σχολείο κάνει έκκληση για τρόφιμα μακράς διαρκείας όπως : 

Όσπρια και σιτηρά, μπισκότα, φρυγανιές, δημητριακά, παξιμάδια και μπάρες δημητριακών, ζάχαρη,

βρεφικές τροφές σε μορφή σκόνης κ.α όπως επίσης και σε φάρμακα τύπου : αντιβιοτικών, παυσίπονων-αναλγητικών, αντιφλεγμονώδη, επιδέσμους και γάζες προκειμένου να σταλούν στο Κομπάνι της Συρίας σαν μια πράξη αλληλεγγύης 
και συμπαράστασης στο δύσκολο αγώνα των κατοίκων της περιοχής. Μέχρι 7 Δεκεμβρίου περιμένουμε την δική σας υποστήριξη και συμμετοχή για να ενισχύσετε και εσείς με όποιο τρόπο μπορείτε αυτήν την προσπάθεια.   

  * Ο τίτλος της συγκεκριμένης δημοσίευσης φέρει την υπογραφή του Γ. Σεφέρη 

** Τα στοιχεία των παιδιών που αναφέρονται είναι πραγματικά και έχουν "αλιευθεί" 

     από τον ημερήσιο Ελληνικό Τύπο