Στη λήθη του Αιγαίου

Κάποτε οι γονείς μας είχαν περάσει από έναν πόλεμο και μια Κατοχή. Πεινούσαν και θρηνούσαν θύματα κάθε μέρα.

Σχολείο δεν πήγαν ούτε γράμματα πολλά έμαθαν. Ήξεραν όμως να σέβονται την ανθρώπινη ζωή. Και προσπαθούσαν .. 

Η μητέρα μου με μεγάλωσε σε ένα δωμάτιο και μια αυλή όπου την μοιραζόντουσαν περίπου οχτώ άτομα , οι περισσότεροι συγγενείς. 

Ο πατέρας μου όλη μέρα έξω για το μεροκάματο σχεδόν δεν τον έβλεπα ποτέ καθ' όλη την διάρκεια της μέρας. 

Βράδυ γυρνούσε πάντα με μια σοκολάτα και με έβαζε να του ψάχνω τις τσέπες για να βρω που την έχει κρύψει.

Αργότερα ήρθε η τηλεόραση και μαζί με αυτή οι ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες. Οι ήρωές τους  τις περισσότερες φορές ήταν φτωχοί πλην τίμιοι μεροκαματιάρηδες που αγαπούσαν πάντα ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο αλλά πάντα κέρδιζε το φιλότιμο , 

η φιλευσπλαχνία , η τιμιότητα και όλα είχαν ένα ευτυχισμένο τέλος. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους δήθεν γνήσιους Αθηναίους που κορόιδευαν τους επαρχιώτες που είχαν κατακλύσει το κέντρο. 

Τους πείραζε η μυρωδιά τους , γελούσαν με την προφορά τους και αυτοί συναθροιζόντουσαν γύρω από την πλ. Ομονοίας σε μικρά καφενεία για να βρούνε τους συχωριανούς τους και να ανταλλάξουν καμιά κουβέντα και να μάθουν τα νέα του χωριού τους. 

Εσωτερικοί μετανάστες κι αυτοί .. Εμείς όλοι .. 

Δείτε τώρα τα μάτια αυτού του ανθρώπου και πέστε μου τι σας θυμίζει .. Τον πατέρα σας , ίσως ? Τον αδερφό σας ? 

Πρόσφατα έχασε δυο γιούς , μια κόρη και την γυναίκα του με τον πιο άθλιο και μακάβριο τρόπο. 

Εννέα παιδιά και τρεις γυναίκες που χώρεσαν μόνο πνιγμένοι στα Χωρικά μας Ύδατα επειδή ορισμένοι ξέχασαν από που προέρχονται και οι ίδιοι. Είναι όλοι αυτοί που υπογράφουν και αποφασίζουν τελεσίδικα για την μοίρα χιλιάδων - εκατομμυρίων ανθρώπων 

και δεν ντρέπονται. Οι περισπούδαστοι , οι φτασμένοι και όλοι αυτοί που θα σκότωναν για έναν καλύτερο μισθό. 

Αν ισχύουν οι μαρτυρίες όλων όσων επέζησαν μιλάμε για Φονικό και όχι για πολιτική. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως την θέλουν ορισμένοι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αντιπαραθέσουμε στοιχεία , να μιλήσουμε πάλι για Ανθρώπινα Δικαιώματα , να συγκρίνουμε πολιτικές 

και να εξασκήσουμε για άλλη μια φορά την Λογική της Άγνοιας. Αν δεν γνωρίζουμε τι θα πει ανθρώπινος πόνος είναι όλα μάταια 

και αν δεν σκύψουμε όλοι πάνω από αυτό , θα έχουμε χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς που υπάρχει μέσα μας. 

Και τότε σίγουρα δεν θα υπάρχει κανένα ευτυχισμένο τέλος στους δέκτες μας. Ούτε για μας αλλά ούτε και για τους υπόλοιπους.
Δεν θα φταίει η οικονομική κρίση , η φτώχεια και όλοι αυτοί οι εκβιασμοί που καθημερινά ανεχόμαστε στην προσωπική μας ζωή 

όπως δεν έφταιξε και για τους γονείς μας η πείνα , η Κατοχή και ο πόλεμος. 

Αλλά αυτοί προλάβανε τουλάχιστον να μεγαλώσουν τα παιδιά τους .. 

Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

Μια Κυριακή που το φως της έλουζε απ΄ το πρωί όλη την αυλή και τα μπαλκόνια του Σχολείου. Οι αίθουσες των πρωϊνών τμημάτων ανοιχτές να υποδεχθούν τους μαθητές και τους δάσκαλους όπως κάθε φορά. Στους χώρους της Γραμματείας μια παράξενη κινητικότητα. Ο καφές αχνιστός στην καφετιέρα ,τα λουλούδια στα βάζα , να στρωθούν τραπεζομάντηλα , να μαζευτούν καρέκλες, να γίνει χώρος για τους καλεσμένους μας , πολύχρωμα κουτιά από ζαχαροπλαστεία , σπιτικές λιχουδιές και εδέσματα , τα αναψυκτικά και στο κέντρο ένα στρογγυλό τραπεζάκι με την Πρωτοχρονιάτικη πίτα του Σχολείου .. 2014


Σε απόσταση ακούγονται τα γέλια και η μουσική από τα παιχνίδια του τμήματος των Θεατρικών Αυτοσχεδιασμών και του Χορού ,η φωνή της δασκάλας των Ισπανικών καθώς παραδίδει το μάθημα της , το τμήμα Πληροφορικής κάνει διάλειμμα και οι μαθητές έχουν βγει στο μπαλκόνι
να "μαζέψουν" λίγο ήλιο ενώ ήδη έχουν αρχίσει να καταφθάνουν και οι μαθητές των Αγγλικών. Χαμόγελα , σκέψεις και συγκίνηση καθώς η ώρα για να κόψουμε την πίτα πλησιάζει.


Χωρίς να το καταλάβουμε ο χώρος της Γραμματείας έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά από ανθρώπους που μας έχουν αποδείξει εμπράκτως την συμπαράστασή τους για όλη αυτή την προσπάθεια που γίνεται στο Σχολείο μας από την πρώτη μέρα λειτουργίας του και που δεν έχουμε πάντα την τύχη να τους βλέπουμε κάθε Σάββατο ή Κυριακή. Για άλλη μια χρονιά λοιπόν, μας τίμησαν με την παρουσία τους και είναι όλοι εδώ !!


Και η κοπή της πίτας αρχίζει ..
Κομμάτι - κομμάτι μοιράζουμε την πίστη , την αγάπη, την αφοσίωσή μας στον Συνάνθρωπο και σε αυτό που ξεκινήσαμε από τον Σεπτέμβριο του 2005 μέχρι και σήμερα. Κομμάτι - κομμάτι συνεχίζουμε να τιμούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέσανε θύματα της ρατσιστικής βίας και του φανατισμού ορισμένων. Κομμάτι - κομμάτι για τους απανταχού Μετανάστες που για διαφορετικούς λόγους ο καθένας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πατρίδα τους και να βρούνε μια άλλη Πατρίδα στις καρδιές όλων μας.
Και έπειτα είναι η σειρά των καλεσμένων μας , του κάθε τμήματος ξεχωριστά και των δασκάλων που τα εκπροσωπούν.
Γρήγορα συνειδητοποιούμε οτι αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει από τις προηγούμενες χρονιές είναι ο αριθμός των Τμημάτων ,
η κοινή παρουσία και συμμετοχή Ελλήνων και Μεταναστών στο Σχολείο είτε από την θέση του μαθητή είτε από την θέση του δάσκαλου και αντίστροφα όπως και η απόλυτη συνεργασία μεταξύ τους. Άρρηκτες σχέσεις πια όπου ο Σεβασμός στην διαφορετικότητα
και ο Πολιτισμός σαν ευγένεια Ψυχής αποτελούν το βασικό συστατικό τους.
Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να θεωρήσει μια προσπάθεια επιτυχημένη ? Η μεταλαμπάδευση αυτής ακριβώς της Ιδέας ..

Για αυτό το λόγο λοιπόν , διαλέξαμε την συγκεκριμένη μέρα για να επιβραβεύσουμε ένα μαθητή μας ο οποίος με δική του πρωτοβουλία και μέσα από το υστέρημά του, παραμερίζοντας τις όποιες δικές του ανάγκες έβαλε σε προτεραιότητα το πρόβλημα ενός ανθρώπου ,
ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και του συμπαραστάθηκε με ο,τι τρόπο μπορούσε. Στάθηκε δίπλα του σε όλες τις δύσκολες στιγμές που ζούσε και που συνεχίζει να ζει μέχρι που αποφάσισε να μας γνωστοποιήσει το πρόβλημά του προκειμένου να συνδράμουμε και εμείς σε αυτήν την προσπάθειά του.

Ένα ζωντανό παράδειγμα λοιπόν για την νέα χρονιά που διανύουμε και που κατάφερε να κάνει τις ευχές μας πράξη συμπαράστασης και αλληλεγγύης.  Ένα ζωντανό παράδειγμα που μας μαθαίνει να ζούμε με λιγότερο φόβο μέσα μας 
για όλα αυτά που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινότητά μας όταν ξέρουμε οτι υπάρχουν δίπλα μας άνθρωποι σαν τον συγκεκριμένο μαθητή μας.
Μόνο περήφανοι μπορούμε να είμαστε για όλους αυτούς τους ανθρώπους που υποδεχόμαστε 
κάθε Σάββατο και Κυριακή στο Ανοιχτό μας Σχολείο

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ !! 


Ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία τους :

Την Τζένη Βαμβακά ( Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β' Πειραιά )
Δασκάλα επί σειρά ετών στο ΑΣΜΠ και νυν μαθήτρια στο Τμήμα των Ισπανικών
Τον Θοδωρή Δρίτσα ( Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α' Πειραιά )
Φίλος και υποστηρικτής του ΑΣΜΠ από την πρώτη στιγμή λειτουργίας του
Την Μαλάμω Αποστολοπούλου ( από την Αλληλεγγύη για όλους - Νίκαιας )
Επίσης επί σειρά ετών δασκάλα του ΑΣΜΠ
Την Quin Minassian ( από το Αλληλέγγυο Ιατρείο Πειραιά )
και για πολλά χρόνια - παιδί δικό μας - εθελόντρια στο ΑΣΜΠ
Την Νατάσα Παπαπροκοπίου και την Έφη Λιάγκα ( απο τον Ξενώνα Μέλλον - Μοσχάτου )
που μας εμπιστεύτηκαν για την εκμάθηση της Ελληνικής και Αγγλικής γλώσσας
στους ανήλικους μετανάστες  από το Αφγανιστάν και την Συρία
που φιλοξενούν στον Ξενώνα τους

Ας το μοιραστούμε για να το χαρούμε ..

Πάνω από 850 τίτλοι βιβλίων έχουν πια καταγραφεί και αρχειοθετηθεί στην νεοσύστατη Βιβλιοθήκη του Ανοιχτού μας Σχολείου όπου φιλοδοξούμε να γίνει πόλος έλξης για τους μαθητές μας, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή δείξανε μεγάλο ενδιαφέρον για τον τρόπο λειτουργίας της. Οι ίδιοι ήταν και αυτοί που πρωτοστάτησαν και δούλεψαν αδιάκοπα για το τεχνικό μέρος και την κατασκευή της, διαμορφώνοντας έτσι στο χώρο των Γραφείων και της Γραμματείας ένα μικρό Παράδεισο από Φιλοσοφία, Ποίηση, Λογοτεχνία, Σύγχρονη και Κλασσική Δραματουργία Ελλήνων και Ξένων συγγραφέων. Τα βιβλία είναι όλα σε πολύ καλή κατάσταση, πολλά από αυτά δερματόδετα και αποτελούν πια άλλον ένα λόγο για να είμαστε περήφανοι από τις προσφορές και τις δωρεές των φίλων και των αλληλέγγυων φορέων που ανταποκρίθηκαν άμεσα στο κάλεσμα μας και μας τα προμήθευσαν με πολύ μεγάλη χαρά, δίνοντάς μας έτσι την δυνατότητα να εμβαθύνουμε ακόμα περισσότερο σε αυτή την προσπάθεια που κάνουμε ώστε η Γνώση να περάσει
από χέρι σε χέρι ενώνοντας με αυτόν τον τρόπο για άλλη
μια φορά Ανθρώπους, Σκέψεις και Ιδέες παράλληλες.

Η Δανειστική μας Βιβλιοθήκη απευθύνεται σε όλους εσάς που επιθυμείτε να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες ώρες χαλάρωσης, ανάγνωσης και μελέτης,
σε χώρους φανταστικούς όσο και πραγματικούς, δίνοντάς μας απλά τα στοιχεία σας όπως όνομα, τηλέφωνο και διεύθυνση ώστε κάθε Κυριακή μεταξύ 10:30 π.μ εως 8:00 μ.μ να μπορούμε να σας δανείζουμε το βιβλίο

της αρεσκείας σας, με μοναδική από εσας δέσμευση να μας το επιστρέψετε στην προκαθορισμένη ημερομηνία που έχει συμφωνηθεί ή ανανεώνοντας τον δανεισμό του για περιορισμένη διάρκεια χρόνου και στην αρχική του κατάσταση χωρίς φθορές ή προσωπικές υπογραμμίσεις στο εσωτερικό του. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούμε να προστατέψουμε τις βασικές αρχές τις κοινοκτημοσύνης όπως είναι η συνέπεια και ο σεβασμός που απαιτείται να έχουμε για κάτι που μας αφορά 

και ανήκει σε όλους.

Χαμόγελα και ανοιχτές καρδιές που δεν τις έχει αγγίξει ακόμα το "κρύο"

Το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό όταν ξεκινήσαμε να στήνουμε το πρωί της Τετάρτης 18/12 στον πεζόδρομο της οδού Δραγάτση , τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια και τις χειροποίητες ευχετήριες κάρτες που είχαν φτιάξει με όλο τους το μεράκι και την καλή τους διάθεση
οι μαθητές του Σχολείου μας. Παράλληλα κερνούσαμε τον κόσμο που πέρναγε και κοντοστεκόταν περίεργος για το τι ακριβώς συμβαίνει και τον ενημερώναμε για την Μέρα του Μετανάστη και πόσο σημαντικό είναι για όλους εμάς αυτές τις δύσκολες στιγμές που ζει η χώρα μας, να είμαστε ο ένας κοντά στον άλλον. Τα γλυκά, τα ποτά, τα ανοιχτά χαμόγελα, οι θερμές χειραψίες με ανθρώπους που λίγο πριν ούτε καν τους γνωρίζαμε σε προσωπικό επίπεδο, κάνανε την ατμόσφαιρα πολύ γρήγορα φιλική, ζεστή και όμορφη. Αυτό που μας έκανε πραγματικά εντύπωση ήταν το πόσο μεγάλη ανάγκη είχε ο περισσότερος κόσμος να μοιραστεί μαζί μας τις ανησυχίες του, τα προβλήματά του και τις απόψεις του για τα καθημερινά αδιέξοδα που ζει και βιώνει. Πολλοί δε από αυτούς,  είχανε και οι ίδιοι συγγενείς μετανάστες στις οικογένειές τους που για οικονομικούς κυρίως λόγους αναγκάστηκαν να αναζητήσουν την τύχη τους σε μια "άλλη χώρα" και εκφράσανε την αγωνία τους και την νοσταλγία τους για αυτά τα πρόσωπα όπως και την επιθυμία τους κάποια στιγμή
- σύντομα - να τους έχουν πάλι κοντά τους. Οι στιγμές που ζήσαμε ήταν συγκινητικές , βαθιά ανθρώπινες εως και παρηγορητικές κάποιες φορές και αυτό συμβαίνει πάντα όταν συναντάμε ανθρώπους δίπλα μας που αντιμετωπίζουν με απίστευτη αξιοπρέπεια τις όποιες δυσκολίες που μπορεί να έχουν στην προσωπική τους ζωή  χωρίς να έχουν χάσει ούτε ίχνος από την ανθρωπιά τους και την γενναιοδωρία τους. Φυσικά εννοούμε την ψυχική γενναιοδωρία όλων αυτών των ανθρώπων που μας αγκάλιασαν και μας τίμησαν με την παρουσία τους την συγκεκριμένη μέρα και ελπίζουμε σύντομα να τους ξαναδούμε στην επόμενη εξόρμηση, γιορτή ή εκδήλωση του Ανοιχτού μας Σχολείου.

  

Ασκήσεις και Παιχνίδια Θεατρικού Αυτοσχεδιασμού

Στην προσπάθειά μας να φέρουμε κοντά ανθρώπους
όπου ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα που να τους χωρίζει
και αναζητώντας πάντα νέους τρόπους επικοινωνίας και έκφρασης , εγκαινιάζουμε αυτήν την Κυριακή 22/12 και ώρα 2:00 μ.μ ένα νέο τμήμα στο Ανοιχτό μας Σχολείο που αφορά Ασκήσεις και Παιχνίδια Θεατρικού Αυτοσχεδιασμού για Έλληνες και Μετανάστες επειδή πιστεύουμε οτι το Θέατρο αποτελούσε και συνεχίζει πάντα να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Πολιτισμού της χώρας που το γέννησε ..
It's showtime, folks !!!