Απλές καθημερινές σκέψεις…

Με αφορμή την κατάσταση στην Παγανή Λέσβου, γυρίζουν στο μυαλό μου τόσο οι γενεσιουργές αιτίες, όσο και τα προβλήματα που δημιουργεί το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης ακόμη και ως λέξη...
Δεν θα την «κολακέψω», δεν θα της αλλάξω ρούχο για να γίνει πιο απαλή. Οι μετανάστες που μπαίνουν στη χώρα υπό μη νόμιμες συνθήκες, είναι λαθρομετανάστες, είναι παράνομοι…
Εμείς όμως τι κάνουμε γι αυτό;
Ο παράνομος μετανάστης, ο λαθρομετανάστης, είναι ένα ον χωρίς αυταξία;
Έχουμε μια υποδομή και μια νομοθεσία υποδοχής οι οποίες τον αντιμετωπίζουν ως συνάνθρωπο;
O σεβασμός των ανθρώπων αυτών και της αξιοπρέπειάς τους από πλευράς μας, γίνεται δείκτης τού ήθους και του πολιτισμού μας;
Έχουμε, ως ευρωπαϊκός κόσμος, μια πολιτική που να δίνει κίνητρα στους παράνομους μετανάστες να επιστρέψουν στον τόπο τους, ενώ παράλληλα να μπορεί να τους διαχωρίζει από τους πρόσφυγες;
Έχουμε μια πολιτική ασύλου για ανηλίκους, ασυνόδευτους μετανάστες και για όσους στη χώρα τους διώκονται εξαιτίας της διαφορετικότητας φύλου, θρησκείας, πολιτικών ή σεξουαλικών επιλογών;
Έχουμε , ως κοινωνία, τους μηχανισμούς εκείνους που, στο παρελθόν, εξασφάλιζαν την κοινωνική συνοχή και διέσωζαν την ανθρωπιά;
Είναι σαφές ότι οι λύσεις που εφ-ευρίσκονται, μπροστά στις όποιες διαμαρτυρίες των αντιρατσιστικών οργανώσεων, πολλές φορές κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Υποχωρούν ναι μεν οι αρχές, γίνονται προσπάθειες να αδειάσει η Παγανή, αλλά εγκαταλείπονται οι πρόσφυγες άστεγοι στο λιμάνι ή οργανώνεται η μαζική μεταφορά τους στον Έβρο και η μυστική απέλασή τους.
Από την άλλη διαρκές πρόβλημα παραμένει ότι οι τοπικές κοινωνίες στα μέρη που αποτελούν πύλες εισόδου μη νόμιμων μεταναστών στη χώρα μας, δεν αντέχουν να σηκώσουν το βάρος της εισροής όλου αυτού του πλήθους. Το βάρος αυτό δεν αντέχει καν να το σηκώσει η χώρα. Χρειάζεται ευρωπαϊκή και διεθνής πολιτική. Χρειάζεται ενίσχυση των χωρών της Νότιας Ευρώπης που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα αλλά και κατανομή των κέντρων φιλοξενίας-και όχι κράτησης-σε περισσότερες περιοχές της Ελλάδας. Χρειάζεται ενθάρρυνση και παροχή κινήτρων στους μετανάστες για να επιστρέψουν στις χώρες τους. Χρειάζεται ενίσχυση των χωρών αυτών που αιμορραγούν χάνοντας το ανθρώπινο δυναμικό τους. Χρειάζεται εξασφάλιση της διεθνούς ειρήνης. Χρειάζεται ανακατανομή του πλούτου και όχι της φτώχειας.
Με το βλέμμα στραμμένο στην παγανή, θεωρώ απαραίτητο να υπογραμμίσω ότι:
Είναι ανάγκη να ευαισθητοποιηθούν τα όργανα του κράτους, οι τοπικές κοινωνίες, οι κατά τόπους παράγοντες, στην απαράβατη αρχή: Στον κάθε άνθρωπο συμπεριφερόμαστε με ανθρωπιά.
Είναι τόσο απλό…
Κι ακόμη…
Όσο δεν θεσπίζεται και δεν υλοποιείται μια μεταναστευτική πολιτική, όσο ο γνώμονας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θέτει τις βασικές αρχές στη νομοθεσία και στην κοινωνία, όσο τα αποτελέσματα του φαινομένου της μη νόμιμης μετανάστευσης στη χώρα πλήττουν τους κατοίκους των περιοχών εισόδου προσφύγων, τόσο θα αυξάνονται τα φαινόμενα ρατσισμού.

Ελένη (Τζένη) Λιντζαροπούλου

ΥΓ... Διαβάστε το δημοσίευμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ που μιλά για το κομφούζιο στα κέντρα κράτησης.







.

Ανηλικοι μετανάστες...

Οι ανήλικοι κρατούμενοι, ακόμη και σύμφωνα με το νόμο, δεν πρέπει να μένουν ούτε μία ώρα σε Κέντρο Κράτησης. Τις τελευταίες μέρες απελευθερώθηκαν δεκάδες από αυτούς, έπειτα από την πίεση που άσκησε κόσμος με καθημερινές συγκεντρώσεις έξω από τη φυλακή.

Παρόλα αυτά, μετανάστες συνεχίζουν να έρχονται και η πρακτική των αρχών δεν αλλάζει. 47 ασυνόδευτοι ανήλικοι μετανάστες, κυρίως από το Αφγανιστάν, αλλά και από τη Σομαλία και την Παλαιστίνη, βρίσκονται, από την 1η Σεπτέμβρη, σε απεργία πείνας, ενώ 4 δεν πίνουν ούτε νερό (το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν πίνεται - "αν πιείτε από αυτό το νερό, δεν θα θέλετε ποτέ να ξαναπιείτε νερό στη ζωή σας" μας είπε ένας). Κάποιοι από αυτούς κρατούνται για πάνω από 40 μέρες.

Σήμερα το πρωί, μικρός αριθμός αλληλέγγυων συγκεντρωθήκαμε έξω από τη φυλακή για να μιλήσουμε με τους κρατούμενους.

Αναδημοσίευση από εδώ: http://noborder.socialcenter.gr/el/node/349

Στρατής Μπαλάσκας, εφημερίδα Ελευθεροτυπία
"Ο ξεσηκωμός των αθλίων"

"Χθες και για ακόμη μία φορά οι ανήλικοι που παρά τις συσκέψεις και τις προσπάθειες παραμένουν στο μεγαλύτερό τους αριθμό κρατούμενοι, ξεσηκώθηκαν. Μαζί τους κι όλοι οι άλλοι κρατούμενοι. Ανήλικα παιδιά, άνδρες, γυναίκες, 930 στον αριθμό, κρεμασμένοι στα κάγκελα των παλιών αποθηκών φώναζαν συνθήματα, ζητώντας την απελευθέρωσή τους. Ταυτόχρονα έκαναν γνωστό πως πραγματοποιούν ακόμα μια απεργία πείνας. Την ίδια ώρα έξω από το Κέντρο διαδήλωναν Ελληνες και ξένοι ακτιβιστές που συμμετέχουν στο αντιρατσιστικό κάμπινγκ «Νο border 2009».

«Azadi - Azadi», που στα αφγανικά θα πει «ελευθερία - ελευθερία», φώναζαν χθες οι μετανάστες που κρατούνται στο Κέντρο της Παγανής. Ενα χώρο δυναμικότητας περίπου 300 ατόμων, όπου και οι συνθήκες κράτησης των αλλοδαπών χαρακτηρίζονται τουλάχιστον άθλιες. Μια βιντεοκάμερα, που χθες από τα κάγκελα του Κέντρου της Παγανής πέρασε στους ανήλικους κρατουμένους, κατέγραψε το εσωτερικό του θαλάμου όπου χθες κρατούνταν συνολικά 160 άτομα. Οι εικόνες που κατέγραψε η κάμερα και αναρτήθηκαν χθες στην ιστοσελίδα http:// lesvos09. antira. info/ είναι συγκλονιστικές και κάνουν τον γύρο του κόσμου. Πολυώροφα κρεβάτια μέχρι το ταβάνι του θαλάμου, στρώματα στο πάτωμα πάνω σε κάθε ένα από τα οποία κοιμούνται δυο δυο ή και τρεις τρεις ανήλικοι μετανάστες, σχεδόν παιδιά. Κάποια στιγμή ένας νεαρός δείχνει στην κάμερα το βαριά ανάπηρο πόδι του από τις κακουχίες στην πατρίδα του και ένας άλλος το πρησμένο και πληγωμένο πόδι του για το οποίο όπως λέει έχει διαμαρτυρηθεί, αλλά δεν υπάρχει μέριμνα να εξεταστεί από γιατρούς. Ας σημειωθεί πως οι ανήλικοι κρατούμενοι σε όλη τη διάρκεια της ταινίας φωνάζουν ότι κάνουν απεργία πείνας και ζητάνε την απελευθέρωσή τους...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ, ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Υστατη έκκληση από τη Νομαρχία

Λύση στο ασφυκτικό πρόβλημα της Παγανής αναζητεί η Νομαρχία Λέσβου.

Σε μια αγωνιώδη επιστολή που υπέγραψε ο αρμόδιος αντινομάρχης Σταύρος Ψαρόπουλος προς τον υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο και τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Παπαθανασίου περιγράφονται αναλυτικά οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί λόγω της ασφυκτικής αύξησης του αριθμού των μεταναστών στο κέντρο αλλά και το έντονο οικονομικό πρόβλημα που υπάρχει αφού οι οφειλές στους προμηθευτές ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια ευρώ. «Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, οδηγούμαστε σε κλείσιμο του Κέντρου Υποδοχής» τονίζει μεταξύ άλλων στην επιστολή του ο αρμόδιος αντινομάρχης.

«Περιγράψαμε στα αρμόδια υπουργεία την κατάσταση και περιμένουμε άμεσα, το συντομότερο δυνατό, τις ενέργειές τους. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια και όσο αυξάνεται ο αριθμός των μεταναστών το πρόβλημα διογκώνεται ακόμη περισσότερο» τόνισε χθες με δήλωσή του ο κ. Σταύρος Ψαρόπουλος."

Πέλλη Γιακουμή, εφημερίδα Τα Νέα
"Η εξέγερση των αθλίων"

"Η κατάσταση στο Κέντρο Υποδοχής της Παγανής ήταν εκτός ελέγχου χθες. Οι ανήλικοι που παραμένουν κρατούμενοι και πραγματοποιούν εδώ και μέρες απεργία πείνας ξεσηκώθηκαν, δημιουργώντας παράλληλα ένα κύμα αντίδρασης σε όλους τους θαλάμους του κέντρου. Παιδιά, άνδρες, γυναίκες, κρεμασμένοι από τα κάγκελα του κέντρου κράτησης φώναζαν με όση δύναμη τους έχει απομείνει για την ελευθερία τους. Το κλίμα το τελευταίο διάστημα στην Παγανή είναι εκρηκτικό, λόγω της παράτασης παραμονής των μεταναστών στο κέντρο. Επιπλέον, καθημερινές τείνουν να γίνουν οι κινητοποιήσεις που πραγματοποιούν ξένοι και Έλληνες ακτιβιστές της οργάνωσης Νo Βorder έξω από την Παγανή, οι οποίοι συγκεντρώνονται στο νησί εν όψει του διεθνούς κάμπινγκ διαμαρτυρίας που έχουν προγραμματίσει στη Χαραμίδα από 25 μέχρι 30 Αυγούστου...

Τα πνεύματα οξύνθηκαν όταν ένας ανήλικος, που αντιμετώπιζε από την προηγούμενη μέρα πρόβλημα υγείας, έχασε τις αισθήσεις του και υπήρξε άμεση ανάγκη μεταφοράς του στο νοσοκομείο. Οι αστυνομικοί που βρισκόταν στον χώρο του κέντρου υποδοχής πλησίασαν στο σημείο, ενώ ζητήθηκε από τους ανηλίκους να απομακρυνθούν από τα κάγκελα, προκειμένου να ανοίξει η πόρτα για να βγάλουν από τον θάλαμο τον λιπόθυμο 13χρονο. Οι νεαροί μετανάστες στο στιγμιαίο άνοιγμα έσπρωξαν με δύναμη την καγκελόπορτα, απωθήθηκαν όμως από τους αστυνομικούς και αυτό προκάλεσε τις αντιδράσεις από τους συγκεντρωμένους έξω από το κέντρο. Ο 13χρονος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, όπου διαπιστώθηκε κωλικός του νεφρού. Σύμφωνα με πληροφορίες, από το προηγούμενο βράδυ ο ανήλικος είχε διαμαρτυρηθεί στους γιατρούς του κέντρου για τους έντονους πόνους και του χορηγήθηκε ένεση που τον βοήθησε να ηρεμήσει τη νύχτα. Ο νεαρός νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης.

Ως προσωρινή λύση εκτόνωσης της κατάστασης μεταφέρονται από την Τετάρτη ομάδες ανηλίκων στο Κέντρο Ανηλίκων της Αγιάσου. Την Τετάρτη το μεσημέρι μεταφέρθηκαν 20 άτομα και χθες επρόκειτο να μεταφερθούν άλλα 15 άτομα...


Έγκυος αρνείται τη μεταφορά της στο νοσοκομείο.

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ. Αφήστε με να πεθάνω», φώναζε στους αστυνομικούς και τους τραυματιοφορείς ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ μια νεαρή Σομαλή, η οποία βρισκόταν έξω από τους θαλάμους στο προαύλιο του Κέντρου Κράτησης της Παγανής ξαπλωμένη στο έδαφος. Η νεαρή γυναίκα διανύει τις τελευταίες ημέρες της εγκυμοσύνης της και αρνείται πεισματικά να μεταφερθεί στο νοσοκομείο αντιδρώντας με αυτό τον τρόπο, επειδή, σύμφωνα με πληροφορίες, τα άλλα δύο ανήλικα παιδιά της βρίσκονται κρατούμενα στην Παγανή και δεν θέλει να φύγει μακριά τους. Η γυναίκα είναι εξασθενημένη από τις συνθήκες στην Παγανή και από την αφόρητη ζέστη, με αποτέλεσμα να εκφράζονται φόβοι για την κατάσταση της υγείας της."




Μάκης Νοδάρος, εφημερίδα Ελευθεροτυπία
Επιστολή σε Μαρκογιαννάκη για τα κρατητήρια της ντροπής"

"Τις εικόνες ντροπής και τη δραματική κατάσταση που βιώνουν καθημερινά εκατοντάδες μετανάστες στα κρατητήρια των Αστυνομικών Διευθύνσεων Αχαΐας, Ηλείας και Αιτωλοακαρνανίας, κατήγγειλε χθες με επιστολή του προς τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών Χρήστο Μαρκογιαννάκη ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα Νίκος Τσούκαλης.

Οπως καταγγέλλει ο κ. Τσούκαλης, οι συλλήψεις εκατοντάδων μεταναστών και η κράτησή τους στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος έχουν δημιουργήσει δραματικές καταστάσεις τόσο για τους ίδιους τους μετανάστες όσο και για τους εργαζόμενους αστυνομικούς, οι οποίοι δεν κρύβουν την έντονη δυσφορία τους, γι' αυτό και το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει.

Η έλλειψη υποδομών φιλοξενίας των μεταναστών έχει δημιουργήσει απάνθρωπες συνθήκες κράτησης που δυσφημούν τη χώρα μας και τον πολιτισμό μας.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει ότι η ίδια απαράδεκτη και τραγική κατάσταση επικρατεί και στα κρατητήρια-τροχόσπιτα του Λιμεναρχείου της Πάτρας, «γεγονός το οποίο επανειλημμένα έχουμε επισημάνει με ερωτήσεις μας και οι οποίες έχουν δημοσιευτεί σε περίοπτη θέση σε όλο σχεδόν τον ευρωπαϊκό Τύπο».

«Επιβεβαιώνονται πλήρως οι θέσεις μας ότι η αποσπασματική δίχως συνολικό σχεδιασμό πολιτική διαχείριση του μεταναστευτικού προβλήματος, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει περιστασιακά έστω το ζήτημα, αλλά αντιθέτως το επιδεινώνει τόσο σε επίπεδο κοινωνικό όσο και ανθρωπιστικό»."

Διαβάστε τις Δηλώσεις του Συνήγορου του παιδιού.

Δηλώσεις του Θ.Δρίτσα μετά την επίσκεψή του στο κέντρο κράτησης μεταναστών.

Ερώτηση του ΚΚΕ προς τους Υπουργούς Εσωτερικών, Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Διαβάστε για το θέμα στον τοπικό τύπο.

Διαβάστε για το θέμα του Ασύλου στον Συνήγορο του Πολίτη.

Ανακοίνωση του τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΝ για το ζήτημα των προσφύγων.

Η μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαβάστε για το θέμα στον προσωπικό κόμβο του Γ. Παπανδρέου.

Οι δικοί μας μετανάστες... οι δικοί μας άνθρωποι

Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά… μια εμπειρία ζωής.
Από το ιστολόγιο της Big Mama























 

Μιλάω στά δέντρα περσικά
Ἐγώ εἶμαι ξένος.
Μιλάω στά δέντρα περσικά.
Τά δέντρα μοῦ ἀποκρίνονται.
Μέσα σ' αὐτήν τή συγγένεια
δέν εἶμαι ξένος

Φερεϋντούν Φαριάντ


Φορούσαν και οι δύο μαύρα κοστούμια.
Ο ένας με έντονο πορτοκαλί πουκάμισο κι ο άλλος με μαύρο ριγέ. 

Μελαχρινά πρόσωπα, μεγάλα μάτια, ευγενικό βλέμμα.
Ντυμένοι και οι δύο στην πένα… ο Σοχίλ και ο Ικμπάλ.
Ούτε κόκκος σκόνης δεν είχε ακουμπήσει πάνω τους.
Είχαν φορέσει τα καλά τους γιατί ήταν ημέρα γιορτής, Η γιορτή για το τέλος της Σχολικής Χρονιάς 2008-2009, του Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.
Είχαν φορέσει τα καλά τους για να συναντηθούν με τον Ελληνικό Πολιτισμό, με όχημα την γλώσσα και την ποίηση.
Όλοι είχαμε φορέσει τα καλά μας. Οι μετανάστες-μαθητές του Σχολείου, οι δάσκαλοι, οι φίλοι… όλοι.
Στην πόρτα υποδεχόταν τον κόσμο, σπεύδοντας να δώσει σε όλους το πρόγραμμα της γιορτής, ένας Ινδός μαθητής. Στο πρωτόκολλο η Βάσω και κατόπιν εγώ. Στην υποδοχή η Κάτια και ο Γιώργος… γενικών καθηκόντων η Μαλάμω, τελετάρχες, πανέμορφοι και ζεστοί, με δυο γαλάζια χάρτινα καράβια στα χέρια να μας ταξιδεύουν, η Θοδώρα και ο Γιάννης.
Το μουσικό χαλί διακόπτεται για ν’ ακουστεί το καλωσόρισμα σε εννέα γλώσσες…
Αμέσως μετά η Θεοδώρα καλεί τον ποιητή Φαριάντ Φερεϋντούν να μας μιλήσει. Τον προσκαλεί μιλώντας στη γλώσσα του, περσικά, εκείνος της απαντά ελληνικά.
Η στιγμή είναι φορτισμένη… Οι στίχοι του ποιητή επιβεβαιώνονται…
«Δεν είμαι ξένος.»
Αρχίζουμε όπως όλες οι σχολικές γιορτές, με προσευχή. Το «Πάτερ υμών» από τον Ικμπάλ και η «Αλ Φατέχα» από τον Σοχίλ. Ο κόσμος χειροκροτά.
Ποιες είναι αυτές οι δασκάλες που κατάφεραν έναν Μουσουλμάνο να διαβάσει μια Χριστιανική προσευχή; Και με ποιο τρόπο έγινε αυτό;
Η Μαρία και η Μαρώ… θα άξιζε να τις γνωρίσετε… γλυκές και ζεστές, γεμάτες αγωνία για το αν θα κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Η μέθοδος «πειθούς» που εφαρμόζουν είναι η αποδοχή, ο σεβασμός και η αγάπη. Απλή μέθοδος.
Ξαφνικά το προαύλιο πλημμυρίζει από λόγος καθαρό και σταράτο.
«Σκέψεις ενός ξενιτεμένου για τη μετανάστευση.»
Δυο είναι οι ξενιτεμένοι που μιλούν αλλά τους εκφράζουν όλους.
«Πρέπει κάποτε να καταλάβομε πως η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, πουλιέται κι αγοράζεται φτηνά, πολύ φτηνά, όταν δεν έχει ελπίδα…»
«Γιατί τελικά μετανάστες είμαστε όλοι, και η χαμένη πατρίδα που ψάχνουμε, είναι η καρδιά μας που αφήσαμε πίσω…»
Η συγκίνηση από τα λόγια τους, η αλήθεια που περιέχουν, γεμίζουν τα μάτια μας δάκρυα που δεν στεγνώσαν ως το τέλος…
Μπρεχτ και Ρίτσος για την συνέχεια από τους μαθητές του Φώτη… Ποιος είναι ο Φώτης που διδάσκει ποίηση; Αυτός ο αποκοτιά…ρης τύπος που είχε την έμπνευση της ίδρυσης του Σχολείου. Έτσι απλά το σκέφτηκε και η σκέψη έγινε πράξη.
Ο Χρήστος επέλεξε ελληνικά παραδοσιακά στιχάκια για τους μαθητές του. Είναι ο πιο έμπειρος από όλους μας στην διδασκαλία της ξένης γλώσσας και είναι αυτός που μας επιμορφώνει τακτικά… να είναι καλά.
Ένα κινέζικο παραμύθι στα ελληνικά από την Τσιν Ιη, μαθήτρια της Κάτιας και ένα παραδοσιακό τραγούδι από το Πακιστάν από τον Μουναβάρ, μαθητή του Σέργιου.
Ω, μην τα νομίζετε απλά πράγματα… Το να διδάξεις σε ανθρώπους, που η γλώσσα τους και η γραφή τους δεν είναι συλλαβικές, την έννοια του σχηματισμού των συλλαβών με γράμματα… είναι άθλος.
Ο Στράτος, η Μαριτίνα, η Ιωάννα, η Τζένη, ο Γιάννης, η Θεοδώρα… συνεργάστηκαν…
Οι μαθητές τους βροντοφώναξαν «δεν είμαι ξένος».
Διάβασαν Ρίτσο και Φερεϋντούν, παραδοσιακά στιχάκια, κείμενα που έγραψαν μόνοι τους…
Οι μαθητές της Ελένης αφηγήθηκαν ιστορίες από τον τόπο τους…
Η Βίβιαν και η Ρόζα παρουσίασαν με τους μαθητές τους-σε διασκευή-το θεατρικό έργο «Ένας στους δέκα» του Λαέρτη Βασιλείου…
Εκεί στην Παλιά Κοκκινιά με τις Προσφυγικές μνήμες, δεν μπορέσαμε να μην ταυτιστούμε με τους νεκρούς των συνόρων, με την γενιά χωρίς ελπίδα…
Έτσι, μ’ αυτή τη φόρτιση του πόνου και της απώλειας, πιαστήκαμε σε κύκλο, με τους μαθητές της Μαρίας…
Οι πακιστανοί και οι Ινδοί μαθητές τη Μαρίας… οι δάσκαλοι κι οι καλεσμένοι… σ’ έναν μακρύ χορό της ξενιτιάς…
«Γιάννη μου το μαντήλι σου…», χορέψαμε, κι η ξενιτιά έπαιρνε άλλο νόημα, γινόταν πατρίδα.
Γινόταν πατρίδα για να στεγάσει το τρελό κέφι, το χορό, το κρασί, τους ατελείωτους μεζέδες…
Έλληνες χόρευαν σε τρελούς πακιστανικούς ρυθμούς από τους «Μπατ και Ματού» και Πακιστανοί χόρευαν ζεϊμπέκικο από τους «Χωρίς Πρόβα»…
Και μη νομίζετε πως δεν είχαμε και «Ενδεικτικά» όπως κάθε σωστή μαθητική γιορτή… Είχαμε.
Ο Αχιλλέας, που όλο το χειμώνα έχει την ευθύνη της Γραμματείας του Σχολείου, έδωσε την χαρά του να έχουν, όλοι όσοι φοίτησαν κανονικά, «ένα χαρτί στα χέρια τους» με «σφραγίδα και υπογραφή»…
…
Τελείωνε η βραδιά, τελείωνε η χρονιά…
Μαζεύαμε καρέκλες… φεύγαμε…
Ποιος ξέρει αν θ’ ανταμώναμε του χρόνου. Πού θα μας είχε σπρώξει τον καθένα ο άνεμος της ζωής…
Μου ήρθαν στο νου άλλοι μαθητικοί αποχαιρετισμοί, δάκρυσα…
Είχα την ανάγκη ενός φίλου να τα μοιραστώ όλα αυτά.
Να πω με πάθος: Ήθελα να ήσουν εδώ. Ήθελα να το δεις, να το ζήσεις… Να δεις τους Κινέζους να διαβάζουν Ελληνική Ποίηση, τους Πακιστανούς να χορεύουν Ηπειρώτικά, τους Έλληνες να αγκαλιάζονται με όλους…
Είχαμε γίνει όλοι μια φυλή, η Ανθρώπινη…
Μια χώρα… ο Κόσμος.
Είχαμε γνωρίσει ο ένας τον άλλο.
Είχαμε γίνει ένα… με όχημα τον πολιτισμό, την γλώσσα, την μουσική και την ποίηση.
Κανείς δεν ήταν ξένος εκείνο το βράδυ.

Μιλώ στα δέντρα ελληνικά
Τα δέντρα μου αποκρίνονται
Δεν είμαι ξένος





Τζένη (Ελένη Λ.)







.

Ξεκινούν οι εγγραφές και τα μαθήματα...

Τα μαθήματα του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά ξεκινούν την Κυριακή 20/9/2009, στις 17.00.
Οι εγγραφές καινούργιων μαθητών, όμως, θα ξεκινήσουν από τις 13/9/2009, 17.00-19.00. Την ίδια μέρα 13/9, στις 19.00, θα πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση των διδασκόντων του σχολείου με θέμα τον προγραμματισμό εν όψη της έναρξης των μαθημάτων.

Το Δ.Σ.

Οι φίλοι που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν στη λειτουργία του Σχολείου, μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας με e- mail ή να έρθουν να γνωριστούμε από κοντά την Κυριακή 13/9 στις 18.00.

Η ανθρωπιά πεθαίνει στην Παγανή της Λέσβου.

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του tantoguanto...

Σκατά στα μούτρα μας!

Έκθεση-κόλαφος του ΟΗΕ για το κέντρο μεταναστών στην Λέσβο. Οι επιθεωρητές της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) χαρακτήρισαν "απαράδεκτες" τις συνθηκες κράτησης των μεταναστών στο κέντρο υποδοχής στην Παγανή Λέσβου. Κλιμάκιο του διεθνούς Οργανισμού επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις στις αρχές της εβδομάδας και το πόρισμα του είναι καταπέλτης για τις ελληνικές Αρχές.

"Περισσότεροι από 850 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και 200 ασυνόδευτα παιδιά, στην πλειοψηφία τους από το Αφγανιστάν, κρατούνται υπό άθλιες συνθήκες στην Παγανή", αναφέρει το πόρισμα που μεταφέρει με τα μελανότερα χρώματα τις συνθήκες κράτησης.

"Ενα δωμάτιο στεγάζει περισσότερες από 150 γυναίκες και 50 βρέφη, πολλά από τα οποία πάσχουν από ασθένειες που οφείλονται στο συνωστισμό και την έλλειψη συνθηκών υγιεινής του κέντρου".

"Το προσωπικό της UNHCR χαρακτήρισε την κατάσταση του κεντρου απαράδεκτη", δήλωσε ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ, Αντρέι Μάχετσιτς, σημειώνοντας πως στοιβάζονται 800 άνθρωποι σε ένα κέντρο, χωρητικότητας 250-300 ανθρώπων.

Οι επιθεωρητές επισκέφτηκαν το κέντρο στις αρχές της εβδομάδας και σύμφωνα με τον Αντρέι Μάχετσιτς, "υπέστησαν σοκ από την κατάσταση που επικρατεί στην εγκατάσταση".

Ο Μάχετσιτς πρόσθεσε ότι έλαβε διαβεβαιώσεις από τις ελληνικές Αρχές ότι μέχρι το τέλος του μήνα (Σ.Σ Αύγουστο;)όλα τα ασυνόδευτα παιδιά θα μεταφερθούν σε άλλες ειδικά διαμορφωμένες εγκαταστάσεις.

Ο ίδιος σημείωσε πως "η κατάσταση στην Παγανή είναι ενδεικτική των ευρύτερων προβλημάτων που σχετίζονται με την παράνομη μετανάστευση και το σύστημα ασύλου της Ελλάδας". Θυμίζει δε ότι τον περασμένο χρόνο η UNHCR έκανε συγκεκριμένες προτάσεις για την αναμόρφωση του συστήματος στις οποίες συμπεριλαμβάνονταν προτάσεις για την προστασία των ασυνόδευτων παιδιών. "Μεχρι σήμρα οι προτάσεις αυτές δεν έχουν εφαρμοσθεί", τόνισε ο αξιωματούχος του ΟΗΕ.
.

.


.










.

Το περιβολί της ελπίδας στα λόγια ενός μετανάστη...

 

 

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε, πως η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, πουλιέται κι αγοράζεται φτηνά, πολύ φτηνά, όταν δεν έχει ελπίδα…
Η φτώχια, η ανεργία και η ακρίβεια, είναι ένας τρόπος για να φοβάται ο άνθρωπος και να σκύβει το κεφάλι…
Αλλά ο φόβος έχει παντού τα ίδια αποτελέσματα.
Ο φόβος γεννάει τη βία και το ρατσισμό…
Και αυτά είναι τα όπλα όλων αυτών που μας κυβερνάνε, για να μπορούν κάθε φορά να περνάνε νέους σκληρότερους νόμους…
Είμαι εδώ για να προσφέρω και όχι για να ξεπουληθώ σαν ένα κομμάτι κρέας χωρίς καμιά ταυτότητα…
Είμαι εδώ για να μοιραστώ μαζί σου την ευθύνη που έχουμε και οι δύο, αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, για ένα καλύτερο αύριο…
Είμαι εδώ, γιατί στρατιώτες ήρθαν στον τόπο μου, όχι σαν σύμμαχοι στον πόνο των δικών μου ανθρώπων, αλλά σαν σύμμαχοι του ΝΑΤΟ…
Ήρθαν απρόσκλητοι, όπως απρόσκλητος ήρθα και εγώ στον τόπο τον δικό σου…
Όχι με όπλα όμως, ούτε βρίζοντας και κλωτσώντας…
Ήρθα σαν σύμμαχος του δικού σου πόνου και της δικής σου αγωνίας.
Ήρθα σαν σύμμαχος και σαν φίλος σε έναν αγώνα επιβίωσης…
Μην τους αφήσουμε να μας νικήσουν ξανά, γι αυτόν τον λόγο πρέπει να είμαστε ενωμένοι…
Να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, με σεβασμό και ευγένεια…
Να προσπαθούμε για το καλύτερο και να μην ξεχνάμε πως ότι μεγαλώνει το μίσος μέσα μας δεν πρέπει να το εμπιστευόμαστε, γιατί όπως είπα και στην αρχή, η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της όταν δεν έχει ελπίδα…
Και η ελπίδα όπως ξέρουμε όλοι, πεθαίνει πάντα τελευταία…
Θέλει όμως πολύ δουλειά, μεγάλη προσπάθεια και ευθύνη για να καταλάβουμε πως η ελπίδα δεν είναι το όνειρο, ούτε πέφτει μόνη της από τον ουρανό…
Ελπίδα είναι τα νέα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι και η μόρφωση που πρέπει να έχουν, για να μπορούν να παλεύουν για τα δικαιώματά τους και όχι μόνο για το ψωμί τους.
Ελπίδα είναι αυτό που δεν με χωρίζει από εσένα.
Ελπίδα είναι η ζωή που όλοι πρέπει να προστατέψουμε…
Ελπίδα είναι αυτό το σχολείο, αυτοί οι άνθρωποι και όλοι εμείς που δεν ξεχνάμε τι θα πει ανθρώπινη αξιοπρέπεια…
Όχι στα λόγια αλλά στην πράξη.
Σας Ευχαριστώ

Σοχίλ Αντζούμ


Ο Σοχίλ Αντζούμ είναι από το Πακιστάν και είναι μαθητής του Ανοιχτού Σχολείου Μεταναστών Πειραιά.


Το κείμενό αυτό διαβάστηκε από τον ίδιο στην εκδήλωση για την λήξη του σχολικού έτους 2008-9.